گَر دایره ی کوزه ، ز گوهر سازند از کوزه همان بُرون تَراود ، که در اوست
بابا افضل
با سیه دل ، چه سود گفتنِ وَعظ نَرَوَد میخِ آهنین در سنگ
سعدی
هر دَم که دل به عشق دَهی ، خوش دَمی بُوَد در کارِ خیر ، حاجت هیچ استخاره نیست
حافظ
چنین است رَسمِ سَرایِ دُرُشت گهی پُشت به زین و گهی زین به پُشت
فردوسی
امیدوار بُوَد آدمی به خیرِ کَسان مرا ، به خیرِ تو امید نیست ، شَر مَرِسان
سعدی
صوفی نشود صافی ، تا در نَکِشَد جامی بسیار سفر باید ، تا پخته شود ، خامی
سعدی
در تنگنای حیرتم از نَخوَتِ رقیب یا رب مباد ، آن که گدا ، معتبر شود
حافظ
در محفل خود ، راه مَده ، هم چو مَنی را افسرده دل ، افسرده کند ، انجمنی را
قائم مقام
مَرو به هِند و بیا ، با خدای خویش بساز به هر کجا که رَوی ، آسمان همین رنگ است
صائب اصفهانی
خلوتِ دل نیست جای صحبتِ اضداد دیو چو بیرون رَوَد ، فرشته در آید
حافظ
زلیخا مُرد از این حسرت ، که یوسف گشته زندانی چرا عاقل کُنَد کاری ، که باز آرَد پشیمانی
صائب اصفهانی
زلیخا گفتن و یوسف شنیدن شنیدن کی بُوَد مانندِ دیدن
عطار