شاید باور نکنید اما پرسپولیس نیمه دوم دهه هفتاد یک افسانه بود.بعید میدونم که باور کنید اما پرسپولیس زمانی ابهتی به اندازه منشا نامش(تخت جمشید)داشت.
شاید متولدین نیمه دوم دهه هفتاد به بعد حرف های منو یک داستان خیالی بدونن اما این مرده فلاک زده(پرسپولیس)زمانی بهترین تیم فوتیال ایران بود و توانست بازیکنانی مانند مهدوی کیا.دایی و باقری را به اروپا ترانسفر کند.این تیم زمانی آنقدر پر قدرت بود که توانایی فتح لیگ و جام حذفی را دریک فصل داشت موضوعی که الان آرزویی دست نیافتنی میباشد،روزگاری پرسپولیس آنقدر تیم پرستاره ای بود که از ترکیب 11 نفره تیم ملی گاهی 9 نفر پرسپولیس بودند,شاید باور نکنید اما تیم بی بنیه که جمعه 14 آذرماه 1393 در استادیوم آزادی توسط تیم ذوب آهن شکست خورد همان تیم فوق الذکر میباشد.
لطفا در این روزها اگر راجعبه پرسپولیس صحبت میکنید به احترام آن سلحشور درگذشته هم که شده اندکی به نرمی صحبت کنید.من پرسپولیسی نیستم اما خاطرات آن پرسپولیس(شاید هم آن تیم ملی)خیلی ذهنمو قلقلک میده.
ایستاده از راست=عابد زاده-هاشمی نسب-نادر محمدخانی-سعداوی-بزیک-پیروانی
نشسته از راست=رهبری فر-استیلی-مهدوی کیا-شاهرود-کریمی
در این تصویر ستارگانی مانند باقری.دایی.محرمی.گل محمدی غایب میباشند.
چی شد که اینطور شد؟
