من ادمهایی رو دیدم توی زندگیم که شاید شاید به زور تا 5 ام ابتدایی درس نخونده باشند خوب ولی ادمهای هستن که سرد و گرم روزگار چشیدن و به قولی تجربه دارن
مثلا مامان بزرگامون یا پدر بزرگامون حرفهایی میزنند که شاید یه تحصیل کرده اصلا و ابدا توی کل زندگیش نمیتونه بفهمه(مثل همون پیرمرده توی کویر موتور که میگه شاگرد بودم و الان اینجام )
برعکسشم هست مثلا نگاه کنید طرف به واسطه علمش الان چه قدر حلوا حلواش میکنند ولی اون اولی رو بیشتر دیدم که توی زندگی هاشون چه دنیوی چه از نظر اجتماعی (یعنی دوسش داشته باشند و حتی ادمهای استاد دانشگاه هم برن جلوش زانو بزنند) زیادتر دیدم
ولی در کل شما خودتون جز کدوم هستید؟
به نظرتون تجربه عامل موفقیت هستش یا علم ؟
.
.
پ.ن : استفاده صحیح از عقل و استفاده از تجریبات دیگران خیلی توی موفقیت اثر داره