مهاجرت اروپاییان به امواج مهاجرتی پی در پی از قاره اروپا به سایر قاره ها گفته می شود. از سال 1815 تا 1932، 65 میلیون نفر اروپا را ترک کردند و عمدتاً به مناطقی در آمریکای شمالی و جنوبی، آفریقای جنوبی، استرالیا، نیوزیلند و سیبری مهاجرت کردند. این جمعیت ها در زیستگاه جدید خود به سرعت تکثیر شدند. فقط کمتر از 9٪ آنها به مناطق گرمسیری (کارائیب، آسیا و آفریقا که آب و هوای مناسبی برای زندگی اروپاییان نداشتند) رفتند. در آستانه جنگ جهانی اول، 38 درصد از کل جمعیت جهان اروپایی تبار بودند. بیشتر مهاجران اروپایی به دنیای جدید از آلمان، ایرلند، بریتانیا، ایتالیا، اسپانیا، پرتغال، فرانسه، هلند، نروژ، سوئد، لهستان، روسیه و اوکراین آمده اند.
تقریباً یک و نیم میلیون اروپایی بین سالهای 1500 تا 1800 در دنیای جدید ساکن شدند. تعداد مهاجران اروپایی در دوره اولیه در مقایسه با امواج بعدی مهاجرت در قرن نوزدهم و بیستم بسیار کمتر بود. با این وجود، اندازه نسبی این مهاجرتهای مدرن اولیه قابل توجه بود.
امروزه حدود 580 میلیون نفر از مردم غیراروپایی در جهان تبار اروپایی دارند. زبان های رایج در میان مهاجران اروپایی عمدتا انگلیسی، اسپانیایی، پرتغالی، فرانسوی و با درصد کمتری آلمانی، روسی، هلندی و ایتالیایی می باشد.
