الان هنوز یه طوریه که خیلیا میان یک سری اشتباهات ابتدای فصل و مصدومیت بازیکنان رو به عنوان اشتباهات و بدشانسی های آقای خاص در نظر میگیرن و نتایج بد مورینیو رو به اینا نسبت میدن اما واقعیت چیز دیگه ایه!
تو فوتبال امروز یکی از مهم ترین فاکتورها برای تداوم موفقیت های یک سرمربی انعطاف پذیری تاکتیکی هست و یک سرمربی باید مدام در حال به روز کردن سبکی که داره باشه و چیزای مختلف رو تست کنه و هر سال یه چیزی رو سعی کنه تغییر بده کاری که فرگوسن تو کتابش گفته توی این بیست و خورده ای سالی که سرمربی یونایتد بود هر سال انجام میداد و به خاطر همین بود که یکی مثل فرگوسن تونست بالای بیست سال سرمربی یه تیمی مثل یونایتد باشه اونم توی لیگ جزیره که سرمربی ها سریع دست همدیگه رو میخونن.
من خودم عاشق اینتر مورینیو بودم که قهرمان لیگ قهرمانان شد، عاشق رئال مورینیو بودم که بعد از چند سال تونست به سلطه بی چون و چرای بارسا به لالیگا خاتمه بده ولی مورینیو بعد از دوره دومش تو چلسی و قهرمانیش نتونست سبک بازیشو به روز کنه و تغییرات بده و همه دیگه دستشو خوندن برای همینم تموم شد! دیگه سبک بازیش پاسخگوی جاه طلبی ها و اهداف باشگاه های بزرگ نیس.
نمیدونم چرا بعضیا این قدر سخته براشون و نمیتونن واقعیت رو بپذیرن