به مناسبت سومین سالگرد در گذشت مهراد میناوند.
مهرداد همیشه زود ...
چرا اینقدر زود؟
مهرداد میناوند چهره محبوب فوتبال، خیلی زود همه کارهایی که یک فوتبالیست در تمام دوران فوتبالش میتواند انجام دهد را انجام داد و بیدرنگ بارش را برای خداحافظی ابدی بست و به معنای واقعی کلمه به دیار باقی شتافت!
چه بیرحمانه.
وقتی مهدوی کیا به عنوان جوان اول تیم ملی در جام جهانی 98 تمجیدها را متوجه خود کرده بود، همه فراموش کرده بودیم که مهرداد هم هنوز 23 ساله نشده و کمتر از دو سال از مهدی بزرگتر بود. فراموش کرده بودیم که یک جوان تازه وارد، دارد جای خالی مرد جذاب سمت چپ تیم ملی و پرسپولیس یعنی رضا شاهرودی را پر میکند، به گونهای که، نبود رضا مالدینی دیگر حس نمیشد. چقدر شماره 21 به این پسر که خودش بیست بود، میآمد.
فراموش کردیم وقتی در بازی با تایلند در دور گروهی جام ملتهای 96 مهرداد از چپ همه را برداشت و با پای راست از پشت محوطه جریمه، اولین گل ملی اش را دشت کرد، فقط 21 سال داشت. مهرداد سنی نداشت که پروین او را جانشین محرمی دانست و مسیر درخشش آغاز شد.
20 ساله بود که در پاس مطرح شد و بلافاصله چشم علی پروین را گرفت و راهی پرسپولیس شد به جمع سرخهای تهران، تیم محبوب کودکیاش پیوست. با بازی درخشان و چهره جذابش، جلد جراید وقت را قبضه کرده بود. زمانی که سوپراستارهای وقت سینما مانند هدیه تهرانی، ابوالفضل پورعرب، فریبرز عرب نیا و دیگر چهرههای دوره نگاتیو، روی مجلات سینمایی میدرخشیدند، مهرداد میناوند هم در جراید ورزشی، رو دست ستارههای محبوب آن زمان مانند عابدزاده، شاهرودی، دایی، عزیزی و باقری، بلند شده بود و بر صفحه اول، «فانوس» نشریه آن زمان سرخهای دو آتیشه و دیگر مجلات ورزشی خودنمایی میکرد.
.jpg)
میناوند برخلاف دیگر ستارهها، شماره پیراهن خاصی را به ارث نگذاشت، انتخاب او ٢٥ بود. او با شماره 25 در پرسپولیس و تیم ملی شروع کرد، به دلیل محدودیتهای فیفا در جام جهانی شماره 21 را پوشید (و چقدر شماره 21 به این پسر که خودش بیست بود میآمد) و در سایر بازیهای تیم ملی از جمله جام ملت های 2000، همان 25، شماره ماندگار او بود. بعدها در دوره بلازویچ (مقدماتی جام جهانی 2002) شماره 3 را می پوشید و در اتریش هم شماره 20 را برتن داشت.
تو چشم خوردی پسر خوش تیپ، وگرنه نباید آنقدر زود همه اتفاقات را قطار میکردی و بعدش با عجله راهی میشدی ...
مهرداد میناوند خیلی زود علیرغم حضور آقا رضا شاهرودی در چپ پرسپولیس درخشید، خیلی زود قهرمانی لیگ را گرفت، خیلی زود به تیم ملی دعوت شد، خیلی زود لژیونر شد، خیلی زود همه جامهای فوتبال اتریش را بالای سر برد، خیلی زود حضورش در مهمانی حاشیهای صدا کرد، بیسروصدا در اشتورمگراتز درخشید، قبل از همه در جدال با ستارههای وقت از جمله بکهام عکسش روی صفحه اول روزنامهها رفت، خیلی زودتر از ستارههای محبوب هم نسلش، رکورد تعداد بازی در لیگ قهرمانان را صاحب شد (هنوز هم رکوردار است)، و خیلی زود عطای بازی در اروپا را به لقایش بخشید، خیلی زود به ایران برگشت و در تیم محبوب کودکی اش بازی کرد و خیلی زود خداحافظی کرد. و خیلی زود.... خیلی زود برای همیشه وداع کرد ....
و چقدر زود به سومین سال درگذشتش رسیدیم!
مهرداد واقعا چرا اینقدر عجله داشتی. هنوز تیرک دروازه استقلال از آن ضربه تو میلرزد و تو رفتی ...
لعنتی تو تازه 30 سالت شده بود، خداحافظی از فوتبالت چه بود،.....
حالا خداحافظیت قبول، مرگت را کجای دلمان بگذاریم.
خیلی زود بود عکست رو قابهای یادبود گل آرایی شود، مرد پر جنب و جوش و بی قرار!
خیلی زود بود که هوادارانت، در بهشت زهرا با تو قرار بگذارند!
ما دهه شصتیها هنوز خاطرات نسل 98 را نفس میکشیم، تو همان را هم برایمان بغضآلودتر از قبل کردی!
روحت شاد آقا مهرداد، ممنون به خاطر بازی عالی و حضور با تعصبت در زمین، بابت زبان شیرین و بذله گویت، طنازیات. ما ماندیم و مشتی خاطره از فوتبال دهه هفتاد!
چرا اینقدر زود آقا مهرداد؟ چه عجلهای بود!
راستی امروز چند بازیکن زیر 23 سال در لیست تیم ملی در جام ملتها داریم؟ سال 2019 چطور، دورههای قبلی چه؟