امسال دیگه واقعا سالش بود ، هم انتقام چهار سال پیش از ژاپن گرفتیم و هم سخت ترین خان ممکن  رد کردیم وهم بقیه مدعی ها مثل کره و استرالیا و عربستان و عراق حذف شده بودن ، فقط ما بودیم و قطر و اردن که اگه پنجاه بار دیگه با این دو تا تیم بازی کنیم خیلی راحت میبریم نشون به اون نشون که دو ماه قبل تورنومنت کافا همین دو تا تیم رو گلباران کردیم. اما انگار قراره همیشه سر بزنگاه کم بیاریم. سرنوشت تلخ ما از 48 سال به نیم قرن میرسه داستانی که میگن غصه نخورید بازی یک سرش برده و یک سرش باخته اما انگار روی خوش به ما نیومده ، از یک مشت بادام حتی یکیش هم شیرین نیست! بزار اینجوری بگم ، این جام برای ما در هر حالتی طلسم شده ( چه مسیر سخت ، چه مسیر آسون ) انگار خدا میخواد بگه شما و این جام دیگه به هم نمیرسید? کاش ما دست از سر این طلسم برداریم و دیگر قهرمانی نخواهیم....نگذاریم این جام طلسم شده ی لعنتی این قدر ما رو به خاطر التماس هایمان حقیر کند ، دیگر این جام را نخواهیم.... قهرمانی مجدد جام ملت‌های آسیا شاید هیچوقت?