به رهی دیدم برگ خزان پژمرده ز بیداد زمان کز شاخه جدا بود
چو ز گلشن رو کرده نهان در رهگذرش باد خزان چون پیک بلا بود
ای برگ ستمدیدهی پاییزی آخر تو ز گلشن ز چه بگریزی
روزی تو همآغوش گلی بودی دلداده و مدهوش گلی بودی
ای عاشق شیدا دلدادهی رسوا گویمت چرا فسردهام
در گل نه صفایی باشد نه وفایی جز ستم زِ وی نبردهام
خار غمش در دل بنشاندم در ره او من جان بفشاندم تا شد نو گل گلشن و زیب چمن
رفت آن گل من از دست با خار و خسی پیوست من ماندم و صد خار ستم وین پیکر بیجان
ای تازه گل گلشن پژمرده شوی چون من هر برگ تو افتد به رهی پژمرده و لرزان
به رهی دیدم برگ خزان پژمرده ز بیداد زمان کز شاخه جدا بود
چو ز گلشن رو کرده نهان در رهگذرش باد خزان چون پیک بلا بود