توپ پلاستیکی شقایق رو از هر سوپری و مغازه‌ای میشد خرید. سبک و سفت بود و به لعنت خدا نمی ارزید. باید دولایه‌ ش میکردی که بشه باهاش فوتبال بازی کرد. این دولایه کردن یک سری قلق داشت. هر محله یه نفرو داشت که دولایه کن اصلی بود و مثل پنالتی زن تیم، اگه نبود، یه نفر دومی بود که دولایه کنه توپ رو. دیده شده بود که بعضی سه لایه کنن ولی خیلی مرسوم نبود. زیادی سنگین میشد. بعدتر که توپ چهل تیکه که اومد، برکت از گل کوچیک رفت.