مهاجرت آنگلوساکسون ها از حدود 400 تا 500 بعد از میلاد
در طول دوره مهاجرت، مهاجران از اروپای قاره ای، عمدتاً از هلند، آلمان و دانمارک کنونی، پس از اینکه رومی ها استان بریتانیا را به دلیل مشکلات داخلی و تهدیدهای خارجی در سایر سرزمین ها ترک کردند، به جزایر بریتانیا مهاجرت کردند. این مهاجران عمدتاً منشأ ژرمنی غربی داشتند و شامل قبیله های ساکسون، آنگل، فریزی و یوت ها بودند که به اختصار انگلوساکسون نامیده می شوند.
انگلوساکسون ها زبان انگلیسی باستان را که ترکیبی از گویش های ژرمنی شمالغربی بود در بریتانیا مسلط کردند و زبانها و گویشهای سلتی اجدادی ولزی، کورنیش و کامبریایی را در طول قرنهای بعد به حاشیههای جزیره سوق دادند. آنها پادشاهی های آنگلوساکسونی را در سرزمین هایی که امروزه اساس انگلستان مدرن را تشکیل می دهند ایجاد کردند.