نام سالهای دوازدهگانه حیوانی ترکی که در ایران به کار میرفته به ترتیب عبارت بوده است از:
?سیچقان ایل (سال موش)
?اود ایل (سال گاو)
?بارس ایل (سال پلنگ)
? توشقان ایل (خرگوش)
?لوی ایل (سال نهنگ)
?ایلان ایل (سال مار)
?یوند ایل (سال اسب)
?قوی ایل (سال گوسفند)
?بیچین ایل (سال میمون)
?تخاقوی ایل (سال مرغ )
?ایت ایل (سال سگ)
?تنغوز ایل (سال خوک)
با توجه به این تقویم ترکی، سال ۱۴۰۳، سال «لوی» میباشد. لوی در کتب قدیمی «نهنگ» و «تمساح» معنی شده است.
این سیستم تقویمی حداقل ۷۰۰ سال در ایران رایج بوده و در سال 1304 شمسی با آغاز سلطنت پهلوی و در راستای ترکی ستیزی و مقابله با نشانه های ترکی در ایران ممنوع اعلام گردید.