|
10- اشلی کول
زادهٔ ۲۰ دسامبر ۱۹۸۰) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. پدر کول اهل باربادوس بود که هفت سال بعد از ازدواجش مادر و خانواده کول را رها و به استرالیا مهاجرت میکند. کول و برادرش متو توسط مادرش تربیت و بزرگ میشوند او فوتبال را از باشگاه آرسنال شروع کرده و در سال ۲۰۰۶ به چلسی پیوسته و در سال ۲۰۱۴ به عضویت باشگاه آ.اس. رم درآمده است.وی ۱۰۷ بازی ملی برای تیم ملی فوتبال انگلستان انجام دادهاست. او هماکنون دیگر از بازی در تیم ملی انگلستان و فوتبال حرفه ای خداحافظی کردهاست. او همسر سابق شریل کول است. در سال ۲۰۰۵، اشلی کول قضیهٔ رفتنش به چلسی را با یک دیدار مخفیانه با خوزه مورینیو و سران باشگاه کلید زد. این دیدار لو رفت و اشلی در دادگاه به ۷۵٫۰۰۰ یورو جریمهٔ نقدی محکوم شد. در ادامه آرسنال، پیشنهاد خوبی برای تمدید به او نداد. پیشنهاد توپچیها پنجاه هزار پوند در هفته بود. امّا کول شصت هزار تا میخواست و بهش وعده این مقدار حقوق را داد. افتخارات
آرسنال لیگ برتر انگلستان (۲): ۰۲–۲۰۰۱، ۰۴–۲۰۰۳ جام حذفی فوتبال انگلستان (۳): ۲۰۰۲, ۲۰۰۳, ۲۰۰۵ جام خیریه انگلستان (۲): ۲۰۰۲, ۲۰۰۴ چلسی لیگ برتر انگلستان (۱): ۲۰۰۹–۱۰ جام حذفی فوتبال انگلستان (۴): ۲۰۰۷, ۲۰۰۹, ۲۰۱۰, ۲۰۱۲ جام اتحادیه فوتبال انگلستان (۱): ۲۰۰۷ جام خیریه انگلستان (۱): ۲۰۰۹ لیگ قهرمانان اروپا (۱): ۲۰۱۲ بینالمللی ویرایش انگلستان مسابقات تابستانی فوتبال انگلستان (۱): ۲۰۰۴ شخصی ویرایش بازیکن سال پیافای (۴): ۲۰۰۲، ۲۰۰۴، ۲۰۰۵، ۲۰۱۱ تیم سال یوفا (۲): ۲۰۰۴، ۲۰۱۰ گل برتر فصل چلسی (۱): ۱۰–۲۰۰۹ مقابل ساندرلند بازیکن فوتبال سال انگلستان (۱): ۲۰۱۰ |
|---|
|
9- مارسلو
زادهٔ ۱۲ مه ۱۹۸۸) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که برای باشگاه فلومیننزه بازی میکند. مارسلو فوتبال را در سن ۸ سالگی آغاز کرد. او در سن ۱۳ سالگی به باشگاه نوجوانان فلومیننزه پیوست. و تا قبل از اینکه مربی این تیم به او دستور دهد که در پست دفاع چپ بازی کند در پست هافبک بازی میکرد. اما بعد از مدتی خانواده او به دلیل عدم توان تهیهٔ پول اتوبوسی که هر روز با آن به باشگاه میرفت، او را از رفتن به باشگاه منع کردند اما باشگاهش برای او زمینهای را مهیا کردند تا این ستاره ادامه فوتبال خود را از دست ندهد. وی بعد از اینکه خود را به عنوان یکی از پایههای این تیم تثبیت کرد زمینهٔ رفتنش به اروپا و ترک برزیل به مقصد اسپانیا را مهیا ساخت. مارسلو در سالهای ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ و ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ در تیم منتخب یوفا قرار داشت. مارسلو از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۱ در ترکیب یازده نفره بهترین بازیکنان سال فیفا قرار گرفتهاست. او همچنین از سوی فیفا در جام جهانی ۲۰۱۴ به عنوان بهترین مدافع چپ جهان انتخاب شد مارسلو از سال ۲۰۰۶ و برای اولین بار توسط کارلوس آلبرتو پریرا به تیم ملی دعوت شد. از سال ۲۰۰۷ و با روی کار آمدن دونگا و اختلافهایی که بین او و مارسلو ایجاد شد، مارسلو در اوج آمادگی رقابتهای مهمی نظیر: کوپا آمریکا ۲۰۰۷، جام کنفدراسیونها ۲۰۰۹، جام جهانی ۲۰۱۰، و کوپا آمریکای ۲۰۱۱، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ را از دست داد و به تیم ملی دعوت نشد. با روکار آمدن اسکولاری بین سالهای ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ و تیته از سال ۲۰۱۶ باز مارسلو به تیم ملی دعوت شد. سرانجام مارسلو بعد از ناکامی برزیل در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ و عدم صعود به نیمه نهایی از بازیهای ملی خداحافظی کرد. افتخارات
فلامینگو ویرایش سری آ برزیل: ۲۰۰۵ جام حذفی برزیل: ۲۰۰۵ رئال مادرید ویرایش لالیگا (۶): ۰۷–۲۰۰۶، ۰۸–۲۰۰۷، ۲۰۱۲–۲۰۱۱، ۱۷–۲۰۱۶، ۲۰–۲۰۱۹، ۲۲–۲۰۲۱ نائب قهرمان: ۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۰–۲۰۰۹، ۱۱–۲۰۱۰، ۱۳–۲۰۱۲، ۱۵–۲۰۱۴، ۱۶–۲۰۱۵، ۲۱–۲۰۲۰ کوپا دل ری (۲): ۱۱–۲۰۱۰، ۱۴–۲۰۱۳ نائب قهرمان: ۱۳–۲۰۱۲ سوپرجام اسپانیا (۵): ۲۰۰۸، ۲۰۱۲، ۲۰۱۷، ۲۰۱۹، ۲۰۲۱ نائب قهرمان: ۲۰۰۷، ۲۰۱۱، ۲۰۱۴ لیگ قهرمانان اروپا (۵): ۱۴–۲۰۱۳، ۱۶–۲۰۱۵، ۱۷–۲۰۱۶، ۱۸–۲۰۱۷، ۲۲–۲۰۲۱ سوپرجام اروپا (۳): ۲۰۱۴، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷ نائب قهرمان: ۲۰۱۸ جام باشگاههای جهان (۴): ۲۰۱۴، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸ جام بینالمللی قهرمانان(۱): ۲۰۱۳ فلومیننزه ویرایش جام کاریوکا:۲۰۲۳ و کوپا لیبرتادورس نایب قهرمان جام باشگاههای جهان 2023
ملی ویرایش جام کنفدراسیونها: ۲۰۱۳ المپیک تابستانی: ۲۰۱۲ نایب قهرمان، ۲۰۰۸ سوم فردی ویرایش تیم سال سری آ برزیل: ۲۰۰۶ تیم سال فرانس فوتبال: ۲۰۱۰، ۲۰۱۱، ۲۰۱۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸، ۲۰۱۹ تیم سال لکیپ: ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸ تیم سال یوفا: ۲۰۱۱، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸ تیم سال فیفا: ۲۰۱۲، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸، ۲۰۱۹ تیم منتخب جام جهانی: ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ توپ طلا: ۲۰۱۷ نفر هشتم تیم فصل لالیگا: ۲۰۱۵–۲۰۱۶ تیم فصل لیگ قهرمانان: ۲۰۱۵–۲۰۱۶، ۲۰۱۶–۲۰۱۷، ۲۰۱۷–۲۰۱۸ تیم سال ای اس ام: ۲۰۱۵–۲۰۱۶، ۲۰۱۶–۲۰۱۷
|
|---|
|
8-آندریاس برمه
۹ نوامبر ۱۹۶۰ – ۲۰ فوریه ۲۰۲۴) بازیکن و مربی فوتبال آلمانی بود. در سطح باشگاهی، برمه برای چند تیم در آلمان بازی کرد و همچنین در ایتالیا و اسپانیا حضور داشت. برمه در فینال جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ ایتالیا در دیدار آلمان و آرژانتین در دقیقه ۸۵ تک گل بازی را از روی نقطه پنالتی به ثمر رساند و موجب سومین قهرمانی آلمان در تاریخ جام جهانی فوتبال شد. برمه در بازی با هر دو پا تبحر داشت برمه اعتقاد داشت که پای راستش دقیقتر و پای چپش ضربات سنگینتری به سمت دروازه میزند. او اکثر کرنرها و ضربات آزاد را با پای چپ میزد ولی پنالتی حساس و سرنوشت ساز فینال ۱۹۹۰ در دقیقه ۸۵ را با پای راست به سمت دروازه زد. و بیشتر به خاطر غیرقابل پیشبینی بودنش در بازی فوتبال شناخته شدهاست. او در نواختن ضربات ایستگاهی نیز مهارت داشت. سانترها، پا به توپ و دریبل و پاسهای بلند او عالی و در شوتزنی کمنظیر بود. او یکی از بهترین مدافعان کناری تاریخ فوتبال بود. او در ۲۰ فوریه ۲۰۲۴، بر اثر سکته قلبی درگذشت افتخارات قهرمان بوندس لیگا: ۱۹۹۸؛۱۹۸۷ قهرمان جام حذفی آلمان: ۱۹۹۶ جام ملتهای اروپا: نائب قهرمان ۱۹۹۲ جام یوفا: قهرمان ۱۹۹۱ جام جهانی فوتبال: قهرمان ۱۹۹۰ - نائب قهرمان ۱۹۸۶ مرد سال فوتبال ایتالیا: ۱۹۸۹ سری آ ایتالیا: قهرمان ۱۹۸۹ سوپر کوپا ایتالیا: قهرمان ۱۹۸۹ لیگ قهرمانان اروپا: نائب قهرمان ۱۹۸۷ |
|---|
|
7-آنتونیو کابرینی
از 350 بازی در سری آ ، 35 گل در 15 فصل سیزده سال با پیراهن یوونتوس سپری کرد. با تیم ملی ایتالیا: 9 گل ، 73 بازی انجام شده ، 10 بار با بازوبند کاپیتانی ، قهرمان جهان 1982... این ارقام معتبر را خلاصه می کند حرفه فوتبال di آنتونیو کابرینی... فوتبالیست ، مدافع چپ ، یکی از طولانی ترین و مطمئن ترین مدافعانی که یوونتوس و تیم ملی ایتالیا در تاریخ خود در نظر گرفته وی که در 8 اکتبر 1957 در کرمونا متولد شد ، اولین بازی خود را در شانزده سالگی در تیم شهر خود انجام داد: Cremonese. آنتونیو کابرینی ابتدا نقش مهاجم را بازی می کند ، سپس نولی ، مربی آلیوی ، نقش خود را تغییر می دهد. در این سالها او به همراه پسران دیگری که وارد سری A می شوند بازی می کند. در میان آنها گرادی ، آزالی ، گوزولی ، مالگیلیو و چزاره پراندلی هستند که آنتونیو آنها را همیشه برادر خود می داند.
کابینی شروع می شود با تیم اول لیگ سری C 1973-74: او فقط سه بار بازی کرد ، اما سال بعد بازیکن ثابت شد. این دیده می شود یوونتوس که آن را در 1975 خریداری کرد ، اما آن را برای بازی به مدت یک سال در برگامو ، درآتالانتا و برای مخاطب ارسال کنید سری Bجایی که او در مسابقات قهرمانی عادلانه بازی می کند. در فصل بعد (1977-78) او دوباره قهرمان شد: کابرینی یک شروع کننده تزلزل ناپذیر شد و به زودی خود را با پیراهن آبی نیز تثبیت کرد. اولین بازی او در تیم ملی در مسابقات جهانی آرژانتین در 2 ژوئن 1978 انجام شد ، زمانی که او به جای آلدو مالدرا وارد زمین شد. |
|---|
|
6- نیلتون سانتوس
نام کامل نیلتون ریس دوس سانتوس ، زاده ۱۶ مه ۱۹۲۵ در ریودوژانیرو ؛ † ۲۷ نوامبر ۲۰۱۳ در آنجا) یک بازیکن فوتبال برزیلی بود . این قهرمان دو دوره جهان، لقب "دانشنامه فوتبال" (Enciclopedia do Futebol) را از طریق درک عمیق خود از این بازی به دست آورد، که در آن هوش و آینده نگری بسیار مشخص بود. نیلتون سانتوس را پیشگام تفسیر تهاجمی پست دفاع کناری می دانند و در بسیاری از لیست های بهترین های تمام دوران جایگاهی دارد. تیم ملی ویرایش کنید دوران حرفه ای او در تیم ملی که 13 سال به طول انجامید ، در کوپا آمریکا در کشورش در سال 1949 آغاز شد، زمانی که نیلتون سانتوس تقریباً 24 ساله در آن زمان اولین حضور خود را به عنوان بازیکن تعویضی در بازی مقابل کلمبیا انجام داد - که قبلاً در جنوب مجاز بود. آمریکا در آن زمان این بازی با نتیجه 5-0 برای تیمش به پایان رسید و تنها حضور او در طول مسابقات بود. در نهایت برزیل قهرمان شد و نیلتون سانتوس توانست اولین موفقیت خود را با سلسائو به ثبت برساند . سال بعد جام جهانی نیز در برزیل برگزار شد. در اینجا نیلتون سانتوس در ترکیب بود اما بازی نکرد و از نایب قهرمانی جام جهانی در امان ماند که به عنوان یک شرم تلقی شد.
در کوپا آمه ریکا 1953 در پرو، برزیل به طرز هیجان انگیزی در فینال مقابل پاراگوئه خارجی شکست خورد و به این ترتیب دوباره تنها دوم شد. در جام جهانی 1954 در سوئیس ، برزیل در مرحله یک چهارم نهایی شکست خورد. در بازی مقابل مجارستان که با نام نبرد برن در تاریخ فوتبال ثبت شد ، پایان برای نیلتون سانتوس نیز زودرس بود. او در کنار هموطنش هامبرتو توزی و یوزف بوزیک مجارستانی توسط داور انگلیسی آرتور الیس اخراج شد. مسابقه بوکس بین نیلتون سانتوس و بوزیک پس از خطای نیلتون سانتوس و بوزیک، خاطره ای ماندگار است.
به این ترتیب، کوپا آمه ریکا در پرو در سال 1956 کمتر به یادگار مانده بود ، جایی که مانند دوره قبلی در پرو، برزیل بار دیگر تنها به مقام دوم دست یافت. از نیلتون سانتوس در بازی سرنوشت ساز مقابل آرژانتین برنده نهایی استفاده نشد .
با این حال ، حتی خاطره انگیزتر از آن، حضور نیلتون سانتوس در جام جهانی 1958 سوئد بود . او در بازی با اتریش تمام طول زمین را دریبل زد و تلاش خود را با یک گل قابل توجه به پایان رساند. ویسنته فئولا ، سرمربی برزیل ، بیهوده در مورد این وضعیت فریاد زد: دستورات او به نیلتون سانتوس برای عقب ماندن نادیده گرفته شد. در طول مسابقات، پله و گارینشا خود را به تماشاگران شگفتزده معرفی کردند و برزیل که جهان را خیره کرده بود، با پیروزی 5-2 فینال مقابل سوئد میزبان، برای اولین بار قهرمان جهان شد .
در مسابقات قهرمانی آمریکای جنوبی در سال 1959، نیلتون سانتوس تنها یک بازی انجام داد و برزیل مجدداً پس از آرژانتین میزبان، دوم شد. دفاع از عنوان قهرمانی جهان در جام جهانی 1962 شیلی بسیار مهمتر بود. پله فوق ستاره جوان آن زمان مجبور شد در اوایل مسابقات به دلیل مصدومیت کنار بکشد، اما آماریلدو هم تیمی نیلتون سانتوس از بوتافوگو بیش از حد کافی نماینده او بود. آماریلدو حتی گل تساوی برزیلی ها را در پیروزی 3-1 در فینال مقابل چکسلواکی به ثمر رساند . نیلتون سانتوس 37 ساله پس از سوت پایان فینال، هفتاد و پنجمین بازی بین المللی خود، احساس کرد که زمان خداحافظی از تیم ملی فرا رسیده Santos) نامگذاری کند.
افتخارات
کوپا آمریکا : 1949 کوپا ریو برانکو : 1950 تاچا اسوالدو کروز : 1950، 1955، 1961، 1962 بازی های پان آمریکا : طلا 1952 تاچا برناردو اوهیگینز : 1955، 1961 Taça do Atlântico : 1956، 1960 جام جهانی فوتبال : 1958، 1962 بوتافوگو FR
تورنیو ریو-سائوپائولو : 1962 ، 1964 قهرمانی ایالتی ریودوژانیرو : 1948، 1957، 1961، 1962 |
|---|
|
5-پائول برایتنر
پل برایتنر متولد 5 سپتامبر 1951 دتر کولبرمور در باواریا بازیکن سابق تیم ملی آلمان است. وی یکی از جنجالی ترین بازیکنان تاریخ فوتبال آلمان بود که 48 بازی برای آلمان غربی انجام داد. او به خاطر همکرایش با فرانس بکن باوئر و برتی فوگس در خط دفاع تیم لمی آلمان شناخته می شد و در خط هافبک هم با رومنینگه در بایرن همکاری داشت.
برایتنر یک بازیکن کلیدی در آلمان غربی در قهرمانی جام جهانی 1974 بود و در فنیال گلزنی کرد. وی در فینال جام جهانی 1982 هم گلزنی کرد تا یکی از چهار بازیکن تاریخ فوتبال دنیا در کنار په له ، واوا و زیدان باشد که دتر چهار فینال گل می زن وی که یکی از موفق ترین بازیکنان تاریخ فوتبال آلمان است در تیم برتر تاریخ فیفا و لیست 125 بازیکن اسطوره زنده فوتبال دنیا به انتخاب په په در سال 2004 قرار گرفت. برایتنر به عنوان مفسر و ستون نویس روزنامه ها در فوتبال آلمان کار می کند و مشاور هیئت مدیره بایرن است.
برایتنر بین سالهای 1970 تا 1983 فوتبال بازی می کرد که اغلب دوران فوتبالش (9 سال) در بایرن بود و سه سال در رئال مادرید بازی کرد. او یک سال هم در آینتراخت برانشوایگ توپ زد. بهترین لحظات دوران فوتبالش در پست دفاع چپ بود که در پست های هافبک راست هم بازی می کرد. او به مرور به خط هافبک رفت و تبدیل به یکی از بهترین هافبک های دهه هشتاد میلادی شد.
برایتنر در سن 21 سالگی در سال 1972 اوج گرفت و در تیم ملی آلمان در یورو حضور پیدا کرد و قهرمان شد. او دو سال بعد جام جهانی را فتح کرد .فینال در مونیخ مقابل هلند برگزار می شد و برایتنر گل اول ژرمن ها را از روی نقطه پنالتی به ثمر رساند. در فینال او ، بکن باوئر و برتی فوگس در خط دفاعی حضور داشتند و خط حمله هلند را مهار کردند. او پس از جام جهانی به رئال مادرید ملحق شد و تیم آلمان ربی را ترک کرد تا این که در سال 1981 به ژرمن ها ملحق شد.
برایتنر در دوران فوتبالش در عرصه باشگاهی پنج بوندسلیگا و دو لالیگا (1975 و 1976) با بایرن و رئال مادرید بدست آورد و در سال 1974 با باواریایی ها قهرمان اروپا شد. وی در سال های 1971 و 1982 قهرمان جام حذفی آلمان شد و در سال 1975 قهرمان جام حذفی آلمان. وی در دوران حضورش در بایرن زوج کارل هاینز رومنینگه بود و زوجی به نام ” برایتنینگه” را با هم تشکیل دادند.
برایتنر در خارج از زمین فوتبال به علت رفتار جنجالیش مورد انتقاد هواداران سنتی فوتبال آلمان قرار می گرفت. او عادت داشت که در مورد مسائل سیاسی و اجتماعی نظر بدهد به خصوص که در آن زمان آلمان توسط دیوار برلین به دو قسمت تقسیم شده بود. او معمولا با کتاب قرمز حزب کمونیست چین در تمرینات حضور پیدا می کرد. پیش از جام جهانی 1982 یک تصمیم عجیب و جنجالی داشت : 150 هزار مارک دریافت کرد تا ریش هایش را بزند و یک کمپانی ریش تراشی آلمانی را تبلیغ کند. او در دوران حضورش در رئال مادرید با ژنرال فرانکو رابطه ای گرم پیدا کرد تا مورد نفرت بسیاری از هواداران قرار بگیرد. برایتنر در دوران حضورش در رئال مادرید عملکرد موفقی داشت و دو لالیگا و یک کوپا دل ری بدست آورد. او از بنیان های تیم در این مدت بود.
|
|---|
|
4- رود کرول
(زادهٔ ۲۴ مارس ۱۹۴۹) یک فوتبالیست بازنشسته هلندی است که ۸۳ بار برای کشورش بازی کرده است. او بیشتر دوران حرفه ای خود را برای باشگاه شهر خود، آژاکس بازی می کرد و پس از بازنشستگی مربی شد. کرول، یکی از بهترین مدافعان نسل خود، عمدتاً به عنوان سوئیپر یا دفاع چپ بازی میکرد ، اما میتوانست در هر نقطه از چهار خط دفاعی یا به عنوان هافبک دفاعی بازی کند . او کار خود را در آژاکس زیر نظر رینوس میشلز آغاز کرد . در اولین فصل حضورش در این باشگاه زیاد بازی نکرد. پس از جدایی تئو ون دویونبوده، مدافع چپ در تابستان 1969 به فاینورد ، کرول به یک بازیکن ثابت تبدیل شد. زمانی که آژاکس در سال 1971 به جام اروپا رسید و قهرمان شد، کرول به دلیل شکستگی پایش بازی نکرد. کرول در فینال های جام ملت های اروپا در سال های 1972 و 1973 بازی کرد . در حالی که دیگرانی مانند یوهان کرویف و یوهان نیسکنز به مراتع جدید رفتند، کرول، کاپیتان از زمان خروج پیت کایزر در اکتبر 1974، تا سال 1980 در آژاکس ماند.
او به لیگ فوتبال آمریکای شمالی نقل مکان کرد تا یک فصل برای ونکوور وایتکپس [4] بازی کند . او سپس به SSC ناپولی پیوست و در آنجا چهار فصل بعد بازی کرد. آخرین باشگاه او قبل از بازنشستگی در سال 1986، باشگاه فرانسوی AS Cannes بود که در آن زمان در لیگ 2 (بخش دوم فرانسه) بود.
تیم ملی در سطح بینالمللی، کرول اولین بازی خود را برای هلند در سال 1969 مقابل انگلیس انجام داد و 83 بازی ملی به دست آورد و در سال 1983 از فوتبال بینالمللی کنارهگیری کرد . او که یک مدافع همه کاره بود، میتوانست در هر پستی در امتداد چهار دفاع یا هافبک بازی کند. در جام جهانی فوتبال 1974 ، که در آن هلند به فینال رسید، کرول عمدتاً در پست دفاع چپ بازی کرد. او دروازه کرویف را مقابل برزیل خلق کرد و یک فریاد 25 قدمی مقابل آرژانتین به ثمر رساند . آنها در آخرین مانع سقوط کردند و 2-1 به آلمان غربی باختند .
زمانی که جام جهانی فوتبال 1978 آغاز شد، کرول به بازی در سمت رفتگر روی آورد و پس از بازنشستگی کرویف، بازوبند کاپیتانی را به دست آورد. Krol یک تورنمنت خوب با حضور در تیم All Star فیفا داشت . با این حال، او نتوانست مانع از شکست هلند به دومین شکست خود در فینال شود، این بار 3-1 به آرژانتین باخت. در سال 1979، کرول در رقابتهای بهترین فوتبالیست سال اروپا پس از کوین کیگان برنده و کارل هاینز رومنیگه رتبه دوم را کسب کرد .
کرول در مسابقات قهرمانی اروپا 1980 برای هلند به عنوان کاپیتان بازی کرد ، اما آنها ناامید شدند و در راند اول توسط آلمان غربی و چکسلواکی حذف شدند. آنها همچنین نتوانستند به جام جهانی فوتبال 1982 راه پیدا کنند . او برای بخشی از مقدماتی یورو 84 بازی کرد و آخرین بازی ملی خود را در سال 1983، در شکست 1-0 مقدماتی قهرمانی اروپا مقابل اسپانیا انجام داد .
کرول در 2 می 1979 رکورد بازی ملی هلند را به دست آورد، زمانی که با مجموع پوک ون هیل برابری کرد . او در بازی بعدی خود، شصت و پنجمین بازی ملی خود، در 22 مه 1979، صاحب عنوان قهرمانی شد . [5] این بازی یک مسابقه جوبیلی فیفا علیه آرژانتین بود که آرژانتین در ضربات پنالتی 8–7 پیروز شد. او تا 29 ژوئن 2000، زمانی که سرمربی وقت هلند ، فرانک رایکارد، آرون وینتر را به عنوان یار تعویضی در جریان بازی یورو 2000 مقابل ایتالیا به میدان آورد ، پربازیکن هلندی باقی ماند .
کرول یکی از تنها چهار بازیکنی است که در جام جهانی هم گل و هم گل به خودی به ثمر رسانده است. بقیه ارنی برانتز (بازیکن هلندی دیگر)، گوستاوو پنیا از مکزیک و سینیشا میهایلوویچ از صربستان
افتخارات Eredivisie (6): 1969-70 ، 1971-72 ، 1972-73 ، 1976-77 ، 1978-79 ، 1979-80 ، جام KNVB (4): 1969-70، 1970-71 ، 1971-72 ، 1978-79 جام اروپا (3): 1970–71 ، 1971–72 ، 1972–73 سوپر جام یوفا (2): 1972 ، 1973 جام بین قاره ای : 1972 بین المللی هلند نایب قهرمان جام جهانی فوتبال : 1974، 1978 مقام سوم یوفا یورو : 1976 |
|---|
|
3- جاچینتو فاکتی
: Giacinto Facchetti) بازیکن سابق فوتبال اهل ایتالیا بود. وی در تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۰۴ به علت ابتلا به سرطان لوزالمعده در سن ۶۴ سالگی درگذشت از سال ۱۹۶۳ میلادی عضو تیم ملی فوتبال ایتالیا بوده و در ۹۴ بازی ملی حضور داشتهاست. او در بازیهای ملیاش ۳ گل به ثمر رساند.[۱]
جیاچنتو فاکتی آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۷۷ میلادی انجام داد. در سال 2004 به ریاست باشگاه اینترمیلان منصوب شد اما بعد از مرگ ناگهانی او در سال 2006 باشگاه تصمیم گرفت تا به افتخار او شماره 3 را بایگانی کند. مهمترین دستاوردهای او جام ملتهای اروپا (۱۹۶۸)که با بازوبند کاپیتانی نیز همراه بود و جام باشگاههای اروپا (۶۴–۱۹۶۳و۶۵–۱۹۶۴) میباشند همچنین در جام جهانی فوتبال 1970 با بازوبند کاپیتانی در تیم ملی ایتالیا حضور داشت و به مقام نائب قهرمانی رسید . جاچینتو فاکتی باوجود اینکه پست اصلیش مدافع بود ولی توانایی خاصی در گلزنی داشت بطوریکه تعداد گلهای او در فصل ۱۹۶۵-۱۹۶۶ به عدد حیرتآور 12 در عرض 40 بازی رسید. نام او در فهرست فیفا ۱۰۰ قرار دارد.او در مجموع 634 بازی با پیراهن اینترمیلان انجام داد و 75 گل به ثمر رساند که تعداد بازیهای او برای اینترمیلان و تیم ملی فوتبال ایتالیا در آن زمان یک رکورد محسوب میشد.
|
|---|
|
2- روبرتو کارلوس
زادهٔ ۱۰ آوریل ۱۹۷۳) بازیکن فوتبال پیشین برزیلی و سفیر فوتبالی است. او در دوران فعالیت حرفهای خود برای باشگاه رئال مادرید و تیم ملی برزیل در پست مدافع کناری بازی میکرد. کارلوس اغلب به عنوان بهترین و تهاجمیترین دفاع چپ در تاریخ فوتبال به شمار میرود که با سرعت و استقامت زیاد، ضربههای ایستگاهی و شوتهای از راه دور قدرتمند به شهرت رسید. کارلوس فوتبال حرفهای را از باشگاه پالمیراس برزیل شروع کرد و با تیم این باشگاه دو فصل پیاپی قهرمان لیگ برتر و جام حذفی برزیل شد. او پس از یک فصل بازی در اینتر میلان، در سال ۱۹۹۶ به باشگاه رئال مادرید پیوست و تا سال ۲۰۰۷، سه بار جام لیگ قهرمانان اروپا، چهار بار لالیگا و سه بار هم سوپر جام اسپانیا را با رئال کسب کرد. او در سال ۱۹۹۷ به عنوان اولین دفاع در دهههای اخیر فوتبال دومین بازیکن سال فوتبال جهان، و در سالهای ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ دو بار متوالی برترین مدافع باشگاهی سال اروپا شد. در آوریل ۲۰۱۳، نام روبرتو کارلوس توسط مجله مارکا در ترکیب یازده بازیکن خارجی برتر تاریخ رئال مادرید منتشر شد.
کارلوس فوتبال را در تیم ملی برزیل از سال ۱۹۹۲ شروع کرد. او در دوران فوتبال خود چهار جام جهانی فوتبال را با برزیل تجربه کرد که در جام جهانی ۲۰۰۲ کره جنوبی و ژاپن قهرمان شد و نیز در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه، برزیل را تا رسیدن به فینال این جام کمک کرد. کارلوس در جام جهانی ۲۰۰۲ از جمله بازیکنان تأثیرگذار در قهرمانی برزیل بود که به عنوان یکی از بازیکنان منتخب این تورنمنت انتخاب شد. او همچنین در دو کوپا آمریکا ۱۹۹۷ و ۱۹۹۹، و جام کنفدراسیونها ۱۹۹۷ با تیم ملی کشورش به قهرمانی رسید.
او به علت ضربه آزادهای قوی و کاتدار خود که تا ۱۶۹ کیلومتر بر ساعت اندازهگیری شدهاست، به «آقای گلوله» معروف شد و در کارهای دفاعی و سانتر کردن نیز مهارت داشت. نام وی در فیفا ۱۰۰ (لیست بهترین بازیکنان فوتبال به انتخاب پله) حضور دارد. کارلوس در سال ۲۰۱۲ (۳۹ سالگی) بازنشسته شد و به حرفهٔ مربیگری پرداخت. افتخارات
باشگاهی پالمیراس لیگ برتر برزیل (۲): ۹۴–۱۹۹۳، ۹۵–۱۹۹۴ جام حذفی برزیل (۲): ۱۹۹۳، ۱۹۹۴ رئال مادرید لالیگا (۴): ۹۷–۱۹۹۶، ۰۱–۲۰۰۰، ۰۳–۲۰۰۲، ۰۷–۲۰۰۶ سوپرکاپ اسپانیا (۳): ۱۹۹۷، ۲۰۰۱، ۲۰۰۳ لیگ قهرمانان اروپا (۳): ۹۸–۱۹۹۷، ۲۰۰۰–۱۹۹۹، ۰۲–۲۰۰۱ جام بین قارهای (۲): ۱۹۹۸، ۲۰۰۲ سوپرکاپ اروپا: ۲۰۰۲ فنرباغچه سوپرکاپ ترکیه (۲): ۲۰۰۷، ۲۰۰۹ ملی برزیل جام جهانی فوتبال: ۲۰۰۲؛ نایبقهرمان: ۱۹۹۸ کوپا آمریکا (۲): ۱۹۹۹، ۱۹۹۷ جام کنفدراسیونها: ۱۹۹۷ جام جهانی دوستانه ملی: ۱۹۹۵ بازیهای المپیک تابستانی: ۱۹۹۶ (مدال برنز) فردی دومین بازیکن سال فوتبال جهان: ۱۹۹۷ توپ طلای فیفا سال ۲۰۰۲ (نفر دوم) عضو تیم منتخب جام جهانی (۲): ۲۰۰۲، ۱۹۹۸ بهترین مدافع باشگاهی سال اروپا (۲): ۲۰۰۳، ۲۰۰۲ عضو تیم سال یوفا (۲): ۲۰۰۳، ۲۰۰۲ عضو تیم منتخب سال اروپا به انتخاب اروپا اسپورت مدیا: ۷ فصل متوالی از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۴ برنده جایزه کفش نقرهای فوتبال برزیل (۳): ۱۹۹۳، ۱۹۹۴، ۲۰۱۰ جایزه بهترین بازیکن آمریکای لاتین در لالیگا (۱): ۹۸–۱۹۹۷ عضو فیفا ۱۰۰: ۲۰۰۴ برنده جایزه پای طلایی: ۲۰۰۸ عضو تیم منتخب سال لیگ برتر برزیل: ۲۰۱۰
|
|---|
|
1-پائولو مالدینی
زادهٔ ۲۶ ژوئن ۱۹۶۸) بازیکن سابق تیم ملی فوتبال ایتالیا و باشگاه آ.ث. میلان است. او پسر بازیکن فوتبال و مربی سابق تیم ملی ایتالیا و باشگاه میلان، چزاره مالدینی است. بسیاری از کارشناسان از او به عنوان بهترین مدافع تاریخ فوتبال یاد میکنند. او هرگز لباس تیمی باشگاهی غیر از میلان را بر تن نکرد و با ۲۵ سال حضور در لباس آ.ث. میلان رکورد دار حضور با لباس یک تیم در تاریخ فوتبال است.شماره ۳ باشگاه میلان به احترام او بایگانی شدهاست و پس از خداحافظی مالدینی به غیر از یکی از پسران او، هیچکس پیراهن شماره ۳ را بر تن نمیکند.
مالدینی نخستین بازی خود را با لباس میلان در تاریخ ۲۰ ژانویه ۱۹۸۵ در دیدار با تیم اودینزه انجام داد. او پس از انجام بیش از ۹۰۰ بازی با لباس میلان، سرانجام در سن ۴۱ سالگی در دیدار با تیم فیورنتینا در تاریخ ۳۱ مِه سال ۲۰۰۹، از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.] او در هنگام خداحافظی از فوتبال، با ۲۵ سال وفاداری به باشگاه میلان و بالای سر بردن ۲۶ جام مختلف از جمله: ۵ عنوان قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا، ۷ قهرمانی در سری آ، ۱ قهرمانی در جام حذفی فوتبال ایتالیا، ۴ قهرمانی در سوپرجام اروپا و ۲ قهرمانی در جام بین قارهای از اسطورههای میلان و جزء پر افتخارترین بازیکنهای تاریخ فوتبال جهان محسوب میشود.
مالدینی ۱۲۶ بازی برای تیم ملی ایتالیا انجام داد. او در ۴ دوره حضور خود در جام جهانی فوتبال و ۳ دوره جام ملتهای اروپا هرگز نتوانست جامی را بالای سر ببرد. تنها افتخارات ملی او، نایب قهرمانی در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴، سومی در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ و نایب قهرمانی در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۰ است. او در جامهای جهانی ۱۹۹۰ و ۱۹۹۴ در تیم ستارههای جام جای گرفت.همچنین در سال ۱۹۹۴، مالدینی، از سوی مجله ورلد ساکر به عنوان بازیکن سال انتخاب شد. او نخستین مدافعی بود که به این افتخار دست پیدا کرد.
وی همچنین در ژانویه ۲۰۲۱ از سوی مجله فرانس فوتبال بهعنوان بهترین مدافع چپ تاریخ فوتبال انتخاب شد.[نیازمند منبع] در سال ۱۹۹۴ در مراسم توپ طلا ، مالدینی عنوان دومین بازیکن برتر سال را از فرانس فوتبال دریافت کرد و در سال ۱۹۹۵ هم جز پنج بازیکن برتر جهان بود [ فرانس فوتبال]و او در حال حاضر برای تیم شمس اذر قزوین بازی می کند .
باشگاهی ویرایش سری آ (۷): ۱۹۸۷–۱۹۸۸، ۱۹۹۱–۱۹۹۲، ۱۹۹۲–۱۹۹۳، ۱۹۹۳–۱۹۹۴، ۱۹۹۵–۱۹۹۶، ۱۹۹۸–۱۹۹۹، ۲۰۰۳–۲۰۰۴ جام حذفی فوتبال ایتالیا (۱):۲۰۰۳ سوپرجام ایتالیا (۵): ۱۹۸۸، ۱۹۹۲، ۱۹۹۳، ۱۹۹۴، ۲۰۰۴ لیگ قهرمانان اروپا (۵): ۱۹۸۸–۱۹۸۹، ۱۹۸۹–۱۹۹۰، ۱۹۹۳–۱۹۹۴، ۲۰۰۲–۲۰۰۳، ۲۰۰۶–۲۰۰۷ سوپرجام اروپا (۲): ۱۹۸۹، ۱۹۹۰، ۱۹۹۴، ۲۰۰۳، ۲۰۰۷ جام بین قارهای (۲): ۱۹۸۹، ۱۹۹۰ جام باشگاههای جهان (۱): ۲۰۰۷ ملی ویرایش مقام سومی در جام جهانی: ۱ ۱۹۹۰
مقام دومی در جام جهانی: ۱ ۱۹۹۴
مقام دومی در جام ملتهای اروپا :۱ ۲۰۰۰
عناوین شخصی ویرایش بازیکن سال زیر ۲۱ سال اروپا(۱): ۱۹۸۹ بازیکن سال مجله "ورلد ساکر"(۱): ۱۹۹۴ حضور در تیم ستارههای جام جهانی(۱): ۱۹۹۴ حضور در تیم ستارههای لیگ قهرمانان اروپا(۳): ۱۹۸۸، ۱۹۹۶، ۲۰۰۰ حضور در تیم ستارههای فیفا(۳): ۱۹۹۰ , ۱۹۹۴ کاندید بازیکن سال ۱۹۹۵ فیفا(۱): مقام دوم حضور در بین سه کاندید توپ طلای اروپا(۱): ۱۹۹۴، ۲۰۰۳ بهترین مدافع سری آ(۱): ۲۰۰۴ حضور در تیم سال اروپا(۲): ۲۰۰۳، ۲۰۰۵ حضور در تیم فصل مجله ESM اروپا (۴): ۱۹۹۴–۹۵، ۱۹۹۵–۹۶، ۱۹۹۹–۲۰۰۰، ۰۳–۲۰۰۲ بهترین مدافع لیگ قهرمانان اروپا(۱):۲۰۰۷ حضور در باشگاه صدتاییهای فیفا (فیفا ۱۰۰):۱ جایزه ویژه دستاوردهای یک عمر یوفا (۱):۲۰۰۹ حضور در تیم منتخب ورلدساکر ویرایش مجله ورلد ساکر در سال ۲۰۱۳ در طی یک نظرسنجی، پائولو مالدینی را به عنوان بهترین مدافع چپ تاریخ در تیم منتخب تاریخ دنیای فوتبال در کنار بزرگانی چون بابی مور، فرانتس بکنباوئر، پله، دیگو مارادونا و لیونل مسی قرار داد |
|---|
