بدون مقدمه اول از تیم خودم شروع میکنم، سال گذشته در مرحله یک چهارم پاریس را شکست دادیم و به جمع تیم های نیمه نهایی رفتیم ... در آن بازی کلاسیک و زیبا، کامبک دیوانه کننده دم بابا ما را به یک قدمی فینال رساند ... البته یادتان باشد ما بازی را 3 بر 1 در پاریس شکست خوردیم ... در آن روزهایی که شایعاتی مبنی بر جدایی ادن به گوش میرسید، و پاری سن ژرمن مقصد بعدی وی خوانده شده بود ... ادن بد بازی کرد تا همه چیز رنگ واقعیت به خود بگیرد ... بازی رفت تیم گل میخورد، ماتیچ آن وسط نبود تا خیالمان تخت باشد، اما هیچ کدام ما لحظه ای به دل حذف از آن مرحله راه ندادیم ... چلسی نشان داده بود در بریج داستان متفاوت است، یاد بازی با ناپولی 2012، یا بنفیکا در همان سال بیوفتید ... میفهمید چه میگویم ... این بار هم بازی اول در خاک حریف است و بازی برگشت در بریج ... پاریس در این فصل هیچ بازی خانگی را واگذار نکرده و این کار را برای ما سخت میکند، چندی پیش لوئیز از قدرت بیشتر پاریس نسبت به چلسی میگفت، آنها بعد از شکست دادن بارسا در خانه مغرور شده بودند، حال نوبت آن رسیده که به لوئیز نشان دهیم ما همچنان همان چلسی هستیم، حتی کمی ترسناکتر ...
مورینیو گفته بود، قرعه پاریس را دوست خواهد داشت، به زعم خوزه بازی با پاریس پر از ستاره خواهد بود و تماشاگران را به وجد خواهد آورد ... سال گذشته هم بازی با گالا و تقابل با دیدیر را ژرف و زیبا خوانده بود ... در این دو سال هر چه که خواسته در این مرحله از مسابقات مهیا شده ... امیدوارم برد چلسی هدیه ای به این الاهه خداوند باشد ...
بارسلونا به مصاف سیتی میرود، کمی صبر کنید انگار همه چیز دوباره تکرار شده!! ... اما نه انگار داستان کمی متفاوت است ... سیتی تجربه اروپایی نداشت، تیم ترسوی سال پیش و داستان آقای مهندس قلابی نقل محافل بود ... سیتی شخصیت نداشت و صد البته بارسا هنوز همان بارسا بود ... اما کاتالان ها امسال بازی های بزرگ را با موفقیت کمی به پایان رسانده اند، جز بازی برگشت و تشریفاتی با پاریس آنها سخت توانسته اند از میادین بزرگ با سری بالا بیرون بی آیند ... گویی انریکه هنوز رگ بازی های مهم را پیدا نکرده ... از طرفی سیتی امسال نمی خواهد تراژدی سال گذشته رقم بخورد، حال که آنها آب دیده میدان هم شده اند ... قهرمان جزیره شخصیت بزرگش را در آن هفته های پایانی لیگ نشان داد، و حالا در همان مسیر قدم برمیدارد ... رم و بایرن را سلاخی کرده و حال با روحیه بالا منتظر بارساست ...
خبر خوب بازگشت آگوئرو تا آن دیدار تاریخی است ... شاید سیتی شانس بالاتری برای صعود داشته باشد اما بارسا تیمی نیست که به این راحتی ها میدان را ترک کند ...
بازی رئال با شالکه، یادآور بازی سال گذشته است، شالکه تحقیر شد و به آلمان بازگشت ... اما امسال به نظر می آید رئال به راحتی سال گذشته شاخ آنها را نشکند، دی متئو ... تنها نقطه مبهم این بازی است ... روبی 2012 نشان داد که بازی های حذفی را به شدت با برنامه و استراتژی پیش میبرد ... و کار سخت او در مرحله گروهی است ... حال اینکه مرحله حذفی شروع شده و وی نیز بر مسند قدرت شالکه تکیه زده، پس احتمالا کار برای رئال سخت خواهد بود ...
بایرن به شاختار رسیده، در نگاه اول همه چیز به نفع بایرن است، اما نباید از شاختار و آقای این روزهای اروپا یعنی آدریانو چشم پوشی کنیم ... نقطه قوت شاختار خط تهاجمی بی رحم این تیم است، و از سوی دیگر نقطه ضعف بایرن خط دفاع نا مطمئنش ... احتمال میرود شاختار، بایرن را به دردسر بی اندازد ...
بازی زیبا فرا خواهد رسید، یوونتوس و دورتموند، یادآور فینال 97 ... این مصاف آنقدر کلاسیک و بکر است که تمام بازی های سخت 1/8 ام را تحت تاثیر قرار خواهد داد ... اما احتمالا سلیقه بد صدا و سیمای ملی از پخش این بازی چشم پوشی کرده و آن را قربانی نام های برتر اروپا کند ... بگذریم
یوونتوس، اوج گرفته، روزهای خوبی را سپری میکند، سیمئونه از سختی مصاف با آنها حرف میزد و این داستان را برای زنبورها خطرناکتر نیز میکند ... زنبورهایی که این فصل را اسف بار سپری کرده و با کندویی ویران شده به جنگ با بانوی پیر خواند رفت ... اندیشه فرازمینی پیرلو، نوازنده ای به نام رویس، زمان سنجی آئوبامیانگ، جنگندگی ویدال، آرامش پوگبا و تماشاگرانی باوفا ... یووه و دورت را به قله بازی ها تبدیل کرده ...
