تاب آوردن حرکاتِ رقت انگیزِ لحظاتِ پایانیِ حضور آلگری ، دشوار است .عدم مسئولیت پذیری و پذیرش اشتباهات و ناتوانی در کنترل فرجام هایش پارانویاست.
به خصوص که فرد قدرت و اختیار در دستانش باشد و در ناتوانی و نادانیش غوطه ور . مسیر راهِ آلگری بیراهه است ، بیراهه ای که به پرتگاه نیستی سرازیر می شود و در مسیر، کل تیم و مجموعه را به سختی مشقت وا می دارد، چرا؟ چون فردِ پارانویا ، همه را در قبال خود مسئول می داند!
پاییز تمام قاب پنجره یوونتوس را برای خود کرده، آقای جونتولی خشاب را پُر کن ، میان این خشم و حسرت ، صبر هم برای شلیک به پرانویا بی تابی می کند...