کشور هند مرزهای دریایی وسیعی دارد ولی از طرف خشکی توسط دو رقیب خود چین و پاکستان محاصره شده است. با توجه به اینکه هند در آینده به مهمترین قطب تولید کالا تبدیل خواهد شد برای ارسال این کالاها به آسیای مرکزی به مسیر پاکستان نیاز دارد. اما پاکستان که دشمن هند است پس باید به فکر مسیری جایگزین باشد. این مسیر جایگزین بندر چابهار و خطوط ریلی شرق ایران خواهد بود.
یعنی هند به توسعه بندر چابهار و توسعه ریلی در سیستان و بلوچستان نیاز مبرم دارد. این نیاز برای آینده سیستان و بلوچستان یک فرصت توسعه ایجاد میکند. پس همکاری با هند با منافع ملی مردم ایران همسو است.
اما هر دو کشور سعی میکنند این همکاری را در سطح محدودی نگه دارند. تحریم بودن ایران و وابستگیش به چین، طرف هندی را مجاب میکند با احتیاط به این همکاری ادامه دهد. و دولت ایران هم بخاطر محدودیتهای امنیتی که دارد، سعی میکند این همکاری را در سطحی کنترل شده حفظ کند. در واقع دولت ایران به خاطر تنشی که با غرب دارد، نگران است همکاری زیاد با هند و توسعه بلوچستان، زمینه را برای تجزیه این استان فراهم کند. از آنجایی که ایران و پاکستان در مسیر کریدور شرق به غرب چین قرار دارند تشکیل کشور بلوچستان میتواند ضربه ای به ایران و پاکستان و البته ضربه ای به چین باشد که سرمایه گذاری گسترده ای در پاکستان انجام داده است و البته یک متحد نوظهور برای هند و امریکا و شاید رژیم صهیونیستی... البته ایالات متحده در شرایط عادی از تجزیه هیچ کشوری حمایت نخواهد کرد اما در صورت موفقیت طرح چینی شاید راه دیگری برای ایالات متحده باقی نماند.
همچنین این کریدور از نقاط اختلاف بین چین و روسیه است. روسیه از انحصار اقتصادی که چین در آسیای مرکزی ایجاد کرده بیمناک است بنابراین از این کریدور و باز شدن پای هند به آسیای مرکزی استقبال میکند.