اگرچه مشخص شد نام کوروش کبیر در آثار تاریخی فارسی و عربی آمده است اما چرا نام این پادشاه بزرگ مانند نام انوشیروان و خسرو پرویز یا حتی داریوش بلندآوازه نیست و در آثار مهم حماسی مانند شاهنامه نیامده است؟ به نظر می رسد علت را باید در «شیفت زبانی» ایرانیان بعد از حمله اعراب بدانیم. بیشتر آثار تاریخی و دینی ایرانیان باستان به زبان هایی مانند فارسی پهلوی، اوستایی یا زبان هایی مانند سغدی نوشته شده بود. با این حال، بعد از ورود اسلام به ایران، نه این زبان ها بلکه زبان فارسی دری که زبان مردم شرق ایران بود به زبان رسمی ایرانیان بدل گشت. همه ساکنان خراسان بزرگ با آثار دینی و تاریخی پهلوی و سغدی آشنایی نداشتند و قادر به خواندن متون این زبان ها هم نبودند به همین علت، آنها از بخشی از تاریخ ایران و پادشاهانمان غافل شدند. دقیقا به همین دلیل است که در شاهنامه برخی نام ها اشتباه آمده و حکیم طوس از برخی پادشاهان بزرگ هخامنشی غافل است و یا نام آنها را به اشتباه به کار می برد.
این نقصان در بیشتر آثار ادبی فارسی وجود دارد. سعدی، نظامی و حافظ با نام کوروش آشنا نبودند و یا شاید او را از طریق نام های شاهنامه همانند بهمن و کیخسرو می شناختند. بعد از آغاز عصر قاجار و آشنایی ایرانیان با کاوش های باستان شناسان و آغاز رنسانس ترجمه است که ایرانیان مجددا با کوروش آشنا می شوند. حسینقلی میرزا سالور عمادالسلطنه یکی از دانشمندان و سیاستمداران قاجاری است که با آثار مورخان یونانی من جمله هرودوت و گزنفون آشنا شده و برای اولین بار در عصر جدید نام کوروش را به صورت «سیروس» به کار می برد.