(قطعه ی بالا دو نوازی میان سه تار و پیانو است و تلفیقی از موسیقی ایرانی و غربی اثر کیوان ساکت است)
چگونه می توان این موضوع را اثبات کرد ؟ آیا برای اثبات آن به یک همه پرسی ۸۵ میلیون نفری نیاز داریم ؟ جواب خیر است . می توان این پرسش را با فایل بالا بشکافت.....با اینکه در این قطعه ساز سه تار رسا تر و زیباتر به گوش می رسد ، ولی گوش شما ناخودآگاه به نحوی ریتم و ملودی پیانو را دنبال خواهد کرد و چند بند ساده ی دیگر می توان این موضوع را بهتر و بهتر ثابت کرد
آنها دنبال لقمه ی آماده می گردند! از نظر ساختار کلامی و موسیقایی ، موسیقی ایرانی از بافت پیچیده تری و به قول امروزی ها فرسوده تری برخورد دار است بنابراین واضح است که کسی که دنبال لذت بردن از موسیقی است به سراغ موسیقی ایرانی نمی رود و نخواهد رفت .
ما (فرهنگ) خود را از دنیای غرب می آموزیم ! شاید شما اینگونه حرف ها را به مذاق خود خوش نگیرید و بد و بیراه را نسار من کنید ولی بیاید منطقی باشیم ، اگر اکنون موسیقی فولکلور (به طور مثال) موسیقی درجه یک و عامه پسند جهان غرب بود ، شما نیز عاشق آن بودید ؛ و جالب است بدانید موسیقی که امروزه بافت های عصبی به آن درگیر است و مغز از آن لذت ببرید R&B است <به این موسیقی و زیر شاخه های آن گوش کنید تا متوجه منظور من بشوید >
سلایق نسل به نسل تغییر میکند! من خود عضوی از نسل دهه ی ۸۰ هستم و با علایق ایشان کاملا آشنا و سلیقه این نسل موسیقی ای را می طلبد که در آن ریتم تند و حالت انفجاری و شاد کننده و کوبنده به کار برده شود ، و شاید در آینده ای نه چندان دور ذائقه ها تغییر بکند و مردم آنموقع لذت ها را درچیز های دیگری ببینند
سخن پایانی : در نهایت می بایست گفت هر سلیقه ای قابل احترام است و احترام گذاشتن به سلایق یکدیگر و لذت بردن در کنار هم است ک این موهبت الهی و شگفت انگیز یعنی موسیقی را شیرین و شیرین تر می کند