داشتم برميگشتم خونه مسيرم جوريه که از وسط يه پارک رد ميشم بعد ميرسم به ايستگاه اتوبوس توي پارک که بودم يه زن خيلي جوون با چادر مشکيرنگ و رو رفته و لباسهاي کهنه، يه پيرمرد رو که روي يه چشمش کاور سفيدرنگي بود همراه خودش راه ميبرد رسيد به من و گفت سلام. من فکر کردم الآن مي خواد بگه من پول مي خوام که بابام رو ببرم دکتر و از اين حرفا اول خواستم برم بعد گفتم: من که عجله ندارم بذار واستم شايد کار ديگه اي داشته باشه منم همينطور که اخمم تو هم بود سرم رو به علامت جواب سلام تکون دادم و نگاهش کردم گفت: آقا من بايد بابام (بعد پيرمرده رو نشون داد) رو ببرم مجتمع پزشکي نور، آدرسش نوشته توي خيابان وليعصر، خيابان اسفندياري گفتم خوب؟ با يه لحن بغضآلود گفت خوب بلد نيستيم کجاست؟ توي اين شهر خرابشده از هر کي هم ميپرسيم اصلاً به حرفمون گوش نميده! بي شعورا جوابمونو نمي دن.اشک تو چشماش جمع شده بود بهش آدرس دادم و گفتم: تو اين شهر خرابشده وقتي آدرس مي خواي بايد بيمقدمه بپرسي فلان جا کجاست؟ اگر سلام کني يا چيز ديگه بگي فکر مي کنن مي خواي ازشون پول بگيري. بعدازاينکه رفت گفتم: چقدر سنگ دل شديم، چقدر بد شديم و چقدر زود قضاوت ميکنيم، خود من تا حالا به چند نفر همينجوري بيمحلي کردم و رفتم چون گفتم خوب معلومه ديگه پول مي خواد. طفلي زن بيچاره خيلي دلم براش سوخت که فقط به خاطر اينکه فقير بود و ظاهرش فقرش رو نشون ميداد دلش رو شکسته بوديم. بعد گوش دنيا را با اين دروغ کر کرديم که ما اصالتاً مردم نوعدوست و با فرهنگي هستيم و اينقدر اين دروغ را تکرار کرديم که خودمون و البته فقط خودمون باورمون شده اما ....
حکایتی منقول از یه سایت