هیچ رنگ سیاهی نیست که محو شود.

"هیچ رنگ سیاهی نیست که محو شود." دیگو آرماندو مارادونا من در تاریکی بازی می کردم؛ هنوز هم صداهایی میشنوم که به من می گویند: این زمین برای بازی به اندازه کافی روشن نیست. بله من در تاریکی بازی میکردم. هنر نمایی ام با پرتقال کاغذپیچی شده در زمین خاکی بود، شاید من واقعن از بچه های خیابانی بودم اما فکر میکنم "کودکان سخت کوش" مناسب تر باشد. اگر مادرم دنبالم می گشت، میدانست کجا میتواند مرا پیدا کند. در همان زمین همیشگی در حالی پیدایم میکرد که دنبال توپ می دویدم. از کتاب: من، دیگو: اتوبیوگرافی بزرگترین فوتبالیست تاریخ دیگو یک مبارز واقعی است، هیچگاه پا پس نمیگذارد، نه فقر و نه کوکائین توان مقابله اش را نداشتند. "هر اتفاقی بیوفتد، هرکس در تیم ملی آرژانتین باشد؛ همه ی دنیا می دانند پیراهن شماره 10 مال من است." دیگو یک انقلابی واقعی است، نه سازش می پذیرد و نه از مبارزه خسته می شود، مهم نیست که بقیه در موردش چه می گویند. " به آنهایی که به من باور ندارند، با عذرخواهی از خانمها باید بگویم که به تخمم." بی شک همین ها دلیلش است که وقتی دون دیگو در زمین وارد می شود فریاد ole ole ole diego diego وزرشگاه سن پائولوی بندر ناپل را فرا می گیرد، فریادی که برای هیچ بازیکنی دیگر در هیچ ورزشگاهی دیگر تکرار نخواهد شد. تصویر: کودکان سخت کوش خوزستان مارادوناهای ایرانی مجموعه کامل: http://mehrnews.com/detail/photo/2023483 لینک: اجرای آهنگ دست خدا توسط مارادونا برگرفته از فیلم مارادونا به روایت کاستاریکا از امیر کاستاریکا http://s2.picofile.com/file/7926809565/Song_of_Maradona_Marado_Marado_Diego_Diego_2.mp3.html