سرنوشت مرموز جنایتکاری که بخاطر اقدام به فرار از چند زندان آمریکا به جهنم آلکاتراز تبعید شده بود تا نتواند فرار کند؛
در 12 ژوئن 1962 سه زندانی به نام فرانک موریس و برادران آنگلین (جان و کلارنس) از «آلکاتراز»، فوق امنیتیترین زندان ایالات متحده فرار کردند. با وجود آنکه مأموران دولتی و پلیس فدرال آمریکا نتوانستند سرنخی از فراریها پیدا کنند و رسماً اعلام کردند که این سه تن، در آبهای سرد خلیج سانفرانسیسکو، جایی که زندان آلکاتراز در آن قرار دارد، غرق شدهاند، اما کماکان پرونده این فرار در FBI باز هست چون هیچ سرنخی در مورد مرگ یا غرق شدن این فراری ها موجود نیست.
فرانک لی موریس یکی از جنایتکاران مشهور آمریکا بود؛ متولد سال 1926 (1305 خورشیدی) در واشنگتن. موریس در کودکی، توسط والدینش رها شدهبود و از 11 سالگی، عملاً در پرورشگاه روزگار گذراند. گزارشی از بررسی وضعیت هوشی وی در دست است که او را در زمره دو درصد افراد فوقالعاده باهوش جامعه آمریکا، با ضریب هوشی 133 درصد معرفی کردهاست.
در سیاهه جرایم موریس، از ضرب و جرح تا حمل مواد مخدر و سرقت از بانک وجود داشت. او در زندانهای دیگر، چند بار اقدام به فرار کردهبود و به همین دلیل، آخر سر روانه آلکاتراز شد. موریس که زندانی شماره «AZ1441» زندان آلکاتراز بود، باید دوران 10 ساله حبس خود را در این ندامتگاه مخوف میگذراند؛ جایی که مسئولان مدعی بودند هیچکس نتوانسته است از آن بگریزد. موریس هنگام فرار، کمتر از دو سال از محکومیت خود را در آلکاتراز گذرانده بود. جالب است که طبق روایت فیلم، او به دلیل حمله به مأموری که همسرش را به قتل رساند، سر از زندان آلکاتراز درآورده بود!
موریس را در ماجرای فرار از آلکاتراز، سه نفر همراهی میکردند که یکی از آنها موفق به ترک زندان نشد. برادران آنگلین، جان و کلارنس، دو نفری بودند که با موریس گریختند و «آلن وست» فردی بود که از فرار بازماند.
برادران آنگلین، اهل جورجیا و در خانوادهای بسیار فقیر به دنیا آمدهبودند. همین مسئله زمینه را برای پیوستن آنها به باندهای خلاف فراهم کردهبود. با ورود دو برادر به دوران جوانی، سرقت از بانک به اصلیترین فعالیت آنها تبدیل شد. در یکی از همین سرقتها بود که به دام پلیس افتادند.
با این حال، فرارهای مکرر آنها، دادگاه را واداشت که حکم انتقال آنها را به آلکاتراز صادر کند. آلن کلیتون وِست هم، یک سارق خودرو بود که به دلیل فرار از زندان فلوریدا، در 28 سالگی به آلکاتراز منتقل شد و جالب است بدانید که برخلاف گزارش فیلم، او زودتر از بقیه و سه سال قبل از موریس به این زندان رفت. وست بعدها از زندان آزاد شد، اما دوباره به جرم سرقت، سر از زندان درآورد. در پرونده او بیش از 20 مورد محکومیت مشاهده میشود. وست در سال 1979 (1358 خورشیدی)، به دلیل خونریزی در دستگاه گوارش، جان خود را در زندان از دست داد.
موریس و برادران آنگلین، یکدیگر را از دوران زندان آتلانتا میشناختند. طرح فرار را موریس ریخت؛ گریز از مسیر فاضلاب باریک زیر شیر آب سلول! آنها با استفاده از خمیر کاغذ، برای توری زیر روشویی سلولشان، یک بدل کاملاً طبیعی ساخته بودند. موریس از دوستانش خواسته بود تا هر کدام یک سَرِ انسان از خمیر کاغذی بسازند تا وقت فرار، در رختخواب گذاشته شود.
آنها حتی موفق شده بودند یک دریل برقی را با استفاده از موتور پنکه بسازند و از آن برای سوراخکردن دریچه آهنی سقف زندان استفاده کنند. هنگام کار روی نقشه فرار، موریس که مهارت خوبی در نواختن آکاردئون داشت، به نوازندگی میپرداخت و به این ترتیب، فضا برای کندن دیوار، فراهم میشد. او خود، شبها برای این کار وقت میگذاشت و سَرِ خمیری را در رختخوابش قرار میداد. آلن وست نتوانست مسیر ورودی به فاضلاب را درست بِکَنَد؛ به همین دلیل در نیمه راه، از فرار بازماند و دستگیر شد. موریس و برادران آنگلین، با قایقهایی که از جنس نایلون ساخته بودند، به آب زدند و دیگر اثری از آنها مشاهده نشد.
با فرار موریس و دوستانش، اف.بی.آی به پرونده ورودکرد تا فراریها را بیابد. اما آنها نتوانستند ردی از جسد موریس و برادران آنگلین بیابند. جستوجوی بیحاصل، بعد از 10 روز، به دروغگویی مقامات پلیس فدرال انجامید؛ آنها موریس و برادران آنجلین را غرقشده تصور کردند.
پنج روز بعد از اعلام این خبر، قایق دستساز فراریها در سواحل خلیج سانفرانسیسکو پیدا شد و خبری از یک سرقت خودرو، همزمان با فرار آنها از زندان، درست در همان جایی که قایق را یافته بودند، به دست اف.بی.آی رسید اما هیچ ردی از موریس و دوستان یافت نشد.
دیوید ویدنر، خواهر زاده آنگلین ها، امروز اصرار دارد که دایی هایش به آزادی رسیده اند. او می گوید که یکی از کارمندان شبکه دیسکاوری به سرپرستی برادر بازنشسته اش کِن ۶۰ ساله و مجری تلویزیون جاش گیتس مخفیگاهی را در برزیل کشف کردند و خانوادهاش منتظر آزمایشهای DNA هستند که نشان میدهد دایی هایش در آنجا ساکن بودند و زن و بچه داشتند. دیوید ۵۵ ساله گفت: «برادرم کن به برزیل سفر کرد تا ببیند آیا میتواند اعضای خانواده از جمله بچههای جان و کلارنس را در آنجا پیدا کند. با انجام چند آزمایش DNA توانستند محل زندگی آنها را پیدا کنند. البته هنوز روی DNA کار می کنند و من باید مراقب حرف هایم باشم. نمیدانم هرگز دایی هایم را ملاقات خواهم کرد یا نه، اما امیدوارم بچههایشان را ملاقات کنم.» او می گوید: «دایی من رابرت در بستر مرگ گفت که به مدت ۲۵ سال، تا سال ۱۹۸۷ با برادرانش در ارتباط بوده است. همچنین، پدربزرگم به من گفت که بلافاصله پس از فرار، آنها از پشت پنجره ضربه زدند تا به او بفهمانند که سلامت هستند، اما نتوانستند بمانند زیرا FBI خانه را زیر نظر داشت. دایی های من میدانستند که هرگز نباید به پشت سر نگاه کرد وگرنه گرفتار میشوند. اتفاقی که افتاده برای سالها یک راز بوده است، اما وقتی بچههای آنها را پیدا کنیم، پرونده بسته میشود.»
زندان الکاتراز یک سال پس از فرار موریس و برادران آنگلین به دستور دادستان کل ایالات متحده رابرت کندی تعطیل شد.
