کلام حضرت:
«نَظَرُ المُؤْمِنِ فى وَجْهِ أَخیهِ المُؤْمِنِ لِلْمَوَدَّةِ وَ الَْمحَبَّةِ لَهُ عِبادَةٌ.»:
نگاه مهرآمیز مؤمن به چهره برادر مؤمنش و محبّت به او عبادت است.
...................
سیره حضرت:
مردی از نزدیکان امام به آن حضرت دشنام داد و ناسزا گفت، حضرت جواب وی را نداد تا به بدگوئیش پایان داد و رفت. آنگاه حضرت به دوستانشان رو کردند و فرمودند : شنیدید به من چه گفت؟
من دوست دارم مرا همراهی کنید تا پاسخ مرا به وی بشنوید.
عرضه داشتند: با شما خواهیم آمد. حضرت حرکت کرد و در حالی که قدم بر می داشت
این آیه را قرائت می کرد:
و آنانکه خشم را فرو می خورند، واز مردم گذشت می کنند همانا خداوند نیکوکاران را دوست می دارد.
برای ما معلوم شد که حضرت کاری به دشنام دهنده ندارد. چون به در خانه آن مرد رسیدیم، حضرت فرمودند: به صاحب خانه بگوئید علی بن الحسین است. صاحب منزل در حالیکه نگران تلافی بود و در این داستان شکّی نداشت، به در خانه آمد.
حضرت به او فرمودند: لحظاتی قبل مطالبی را درباره من گفتی، اگر در من وجود دارد، به خاطر آن از حضرت حق طلب مغفرت می کنم، اگر در من نیست و تو اشتباه کردی، برای تو عفو و بخشش می خواهم!!
صاحب خانه پیشانی حضرت سجّاد را بوسید، و عرضه داشت: یابن رسول اللّه آنچه گفتم درشما نبود، این منم که باید مورد عفو حقّ قرار بگیرم.
