در اولین بازی لیگ 24ام ما شاهد تقابل مدعی قهرمانی این فصل یعنی پرسپولیس و ذوب‌آهن بودیم. در این بازی همان دقیقه اول پرسپولیس گل دریافت کرد و بازی یک بر هیچ به سود ذوب‌آهن شد! پرسپولیس برای جبران این گل موقعیت های زیادی را روی دروازه این تیم اصفهانی ایجاد کرد که بیشتر آنها به گل تبدیل نشد؛ اما بالاخره در آخرین دقایق نیمه اول (دقیقه 3+45) با سرتوپ دیدنی صادقی پرسپولیس بازی را به تساوی کشاند. در نیمه دوم هر دو تیم عملکرد نسبتا خوبی داشتند اما دفاع ذوب‌آهن بسیار مستحکم بود و به پرسپولیس اجازه گرفتن 3 امتیاز را نداد و در نتیجه بازی در زمان قانونی 1 بر 1 به پایان رسید، به این ترتیب اولین بازی فصل لیگ 24ام با تساوی پرسپولیس مقابل ذوب آهن به پایان رسید! 

 

پیش‌بینی می‌شد که خوان کارلوس گایدو، سرمربی جدید پرسپولیس در این بازی سیستم 1-3-2-4 با قابلیت تغییر به سیستم 2-4-4 را پیاده سازی کند، این سیستم باعث می‌شود که روی بازسازی و فلج کردن خط هافبک پرسپولیس تاثیر بگذارد و مانع انجام این کار شود، اگر بازیسازی در یک تیم مختل شود، وینگرها و مهاجم نوک تغذیه نمی‌شوند و همین اتفاق باعث کاهش احتمال گل‌زنی و پیروزی می‌شود!

در این بازی ما شاهد بودیم که عیسی آل‌کثیر به عنوان مهاجم نوک بود و همچنین علی علیپور نیز به عنوان مهاجم دوم یا هافبک هجومی بازی می‌کرد، در خط عقب تر این تیم مسعود ریگی و سروش رفیعی حضور داشتند! ما می‌بینیم که پرسپولیس در این بازی هیچ بازیسازی نداشت و مهاجم اول و دوم این تیم کسی را به عنوان پاسور خود نداشتند (تغذیه کننده).

 

وحید امیری بازیکن 36 ساله باشگاه پرسپولیس به صورت فیکس بازی را آغاز کرد؛ او در این بازی در پست دفاع چپ کار خود را انجام می‌داد اما نکته قابل توجه این است که او فقط در کارهای دفاعی به پست خود (دفاع چپ) می‌آمد و دائما به خط هافبک ملحق می‌شد (هافبکی که بیشتر در سمت چپ زمین فعالیت داشت).

دروازبان جدید سرخ‌پوشان پایتخت که جانشین بیرانوند بود، در این بازی به صورت فیکس قرار داشت و اولین بازی رسمی خود را برای پرسپولیس انجام داد؛ طبق سابقه این بازیکن در تیم‌ملی الجزایر و همچنین در تیم های باشگاهیش، او در مواقع خروج از دروازه تردید دارد و می‌توان گفت به دلیل این تردید خروج‌هایش زمان‌بندی درستی ندارد و این مشکل را نیز در این بازی ما شاهد بودیم!

در این بازی مخصوصا در ضربات شروع مجدد، پرتاب‌ها و کرنرها، بازیکنان ذوب آهن در محوطه پرسپولیس آزاد بودند و به راحتی می‌توانستند توپ دریافت کنند یا ضربه سر بزنند! 

در این بازی 4 مهره جلو پرسپولیس به صورت آزادانه حرکت می‌کردند، علی علیپور یک خط عقب‌تر از آل‌کثیر به عنوان هافبک تهاجمی یا مهاجم دوم بود، او دائما در سمت چپ، راست و همچنین وسط خط تهاجمی پرسپولیس در رفت و آمد بود، عیسی آل‌کثیر نیز به عنوان مهاجم نوک نیز دائم در حال حرکت و جابه‌جایی بود، فرشاد احمدزاده نیز با ارونوف در حال جابه‌جایی بود! ما این سبک بازی را در بازی‌های پیش فصل گاردیو نیز شاهد بودیم.

باوجود اینکه صادقی وینگر چپ پرسپولیس در این بازی گل‌زنی کرد، اما باز هم فرشاد احمدزاده، صادقی و ارونوف (به جای صادقی در نیمه دوم به زمین آمد) سعی می‌کردند که بیشتر از نقاطه نزدیک به کرنر یا لب خط به سمت دروازه حریف نفوذ کنند که ما این سیستم را در فصل قبل پرسپولیس شاهد نبودیم. زمانی که ارونوف نیز به زمین آمد مانند فصل قبل نزدیک به سمت دروازه حریف بازی نمی‌کرد، او از عقب زمین توپ گیری می‌کرد و بیشتر از سمت کرنر تیم حریف به سمت دروازه نفوذ می‌کرد. به همین دلیل ما دیگر حرکت در عرض از این تیم نمی‌دیدیم!

در فصل قبل زمان سرمربیگری اوسمار، ما شاهد بودیم که پرسپولیس اقلب بازی مالکانه‌ای داشت و می‌دانست که می‌خواهد چگونه بازیسازی و طراحی حمله بکند، انتقال توپ به سمت جلو، ارسال ها، بازیسازی، بازی مالکانه، طراحی حمله و ... در زمان اوسمار خیلی بهتر انجام می‌شد. حال که گاردیو سرمربی پرسپولیس شده باتوجه به این بازی که دیدیم، تیم او هیچ برنامه‌ای هنگام مالکیت توپ نداشت و نمی‌دانست که می‌خواهد با این توپ چه کاری انجام دهد! معمولا بیشتر توپ را به سمت گوشی می‌بردند و از سانترهای بی هدف استفاده می‌کردند؛ بیشتر سانتر ها بدون برنامه و بی هدف بود، طبق آمار پرسپولیس بیشترین سانتر را در این بازی داشت اما تعداد کمی از آن به مقصد رسید. به دلیل سیستمی که در این بازی ما دیدیم، این تیم هیچ بازیساز و تغذیه کننده حمله نداشت و توانست بیش از یک گل به ثمر برساند! 

البته به این نکته نیز باید توجه کنیم که گاردیو اولین بازی رسمی خود را با پرسپولیس انجام داد و ناهماهنگی ها و اشتباهات این بازی ‌قابل‌قبول خواهد بود؛ باتوجه به مصاحبه خوده او بعد از این بازی که گفته بود :

به هر حال این اولین بازی فصل بود و ناهماهنگی‌ها و نواقصی که وجود داشت طبیعی است، ما می‌توانیم از این اشتباهات درس بگیریم و در آینده آنها را از بین ببریم، اگر از جنبه خوشبینانه به این موضوع نگاه کنیم، می‌بینیم که تیم ما پتانسیل‌های زیادی دارد و می‌تواند با از بین بردن نواقص بهترین بازی خود را ارائه دهد. 

باید دید که او در بازی‌های آینده چه برنامه‌ای خواهد داشت و آیا می‌تواند عملکرد تیم را بهتر کند و به پیروزی‌های متعدد برسد یا خیر.