خب اول از همه خودم بگم من 7 سالم بود که بابام برام کامپیوتر خرید به قیمت 1 میلیون و تو یه مغازه میخواستم بازی پیدا کنم که یدفعه چشمم خرد به یه بازی به اسم nba 2k 10 ناخودآگاه ذهنم رفت سر گزارشگر های nba مث کوین هارلن یا مایک برین اینم بگم اون موقع نمیدونستم چیزی به اسم nba وجود داره فقط چون میخواستم یه بازی بگیرم اینو ورداشتم خلاصه وارد بازی شدم و اولین بسکتبالیستی که بعد جردن کبیر شناختم کوبی برایانت بود و همیشه تیم لیکرز ورداشتم و از 50 امتیاز بازی همش کوبی امتیاز میگرفت بعد رفته رفته انقد درگیر بسکت شدم که گفتم منم میخوام بسکتبالیست بشم یه توپ توی 11 سالگی به قیمت 20 هزار تومن خریدم هر روز میرفتم دربیل میزدم مست توپ بودم که دیگه همسایه ها صداشون دراومده بود و با این حال تو گوگل تو همون سن کم میرفتم تحقیق میکردم تا اینکه رسیدم به کسی که خیلی با بازیش حال میکردم کسی نبود جز دریک رز ? بزرگ میدیدم با اون قد کوتاه (188 تا 1۹0) که تو بسکتبال قد بلندی نیست بین این همه غول عین اسب میدوعه و دانک میزنه عاشق این بودم تا مصدوم شد و با لبران دلها هم آشنا شدم اون تو دوران پرایمش در میامی بود میدیدم جلوی کوبی چیکار میکنه جلوی اسپرز دالاس و اینا تا اینکه با سوپر تیم میامی قهرمان شد. و رفت کوز و رفت لیکرز همش خیلی عالی گذشت تا اینکه سه امتیازی به شکل دیوانه واری پیشرفت کرد و کل بسکتبال رو گرفت و از این سبک جدید به شدت متنفرم کسی که با دیدن بازی کوبی و رز و دوایت هاوارد بزرگ شده این چیزا براش سمه سه امتیازی هیچ جذابیتی نداره برام حتی موقعی که توی تمرین خودم سه میزنم زیاد عشق نمیکنم از بازی فیزیکی و زیر حلقه خوشم میاد این چیزا آخه یعنی چی ؟بسکتبال نهایتا تا سال 2016 و با اون فینال 7 تا بازی جذاب بود بعدش دیگه چرت و پرت شد فکر میکنید ادواردز یا تری یانگ یا تیتوم یا مکسی و هالیبرتن و بوکر اینا جای لبران کری و دورنت رو میگیرن من که میگم نه عمرا مگه اینکه ومبی یه کاری بکنه که اونم احتمال مصدومیتش خیلی بالاس.
خلاصه بگم که nba الان هیچ حالی نمیده همش الکی ول دادن و شوت های راه دوره نه دانک جذابی هست نه بلاکی نه از اون دفاع های پر فشار خبری هست نه هیچی فقط شوته .......