متن آهنگ کوچه نسترن از ابی

 

این حرفِ یه سربازه ، از غربت یه سنگر

 

یک نامه ی خون آلود ، از جبهه ی خاکستر

 

با بوسه به دستای ، مادرش شروع میشه

 

میدونه که این سنگر ، فردا زیرِ آتیشه

 

میگه اسم اون کوچه ، اسمِ من نشه مادر

 

اسمِ نسترن روشه ، چه اسمی از این بهتر

 

نسترن رو میشناسی ، اون دخترِ همسایه است

 

میخواستم عروست شه ، اما بعدِ آتش بس

 

برقِ چشم اون اینجا ، تووی جبهه با من بود

 

اون دلیلِ جنگیدن ، اون معنی میهن بود

 

مادر نکنه یک وقت ، خونِ منو بفروشن

 

اونایی که بعد از من ، پوتینامو میپوشن

 

********

 

نگذاری که اسمِ من ، ابزار غضب باشه

 

خونِ من و هم رزمام ، بازیچه ی شب باشه

 

نگذاری که اسمِ من ، باطوم بشه توو پهلو

 

یا تیرِ خلاصی شه ، توو صورت دانشجو

 

اونایی که اسمم رو ، با عربده میخونن

 

از بغضِ شبِ حمله ، یک قطره نمیدونن

 

اونا توو شب آتیش ، فکرِ جونشون بودن

 

رنگِ سفره هاشون بود ، خونِ صد تا مثلِ من

 

مادر نذار اسمِ من ، اسم کوچمون باشه

 

وقتی عشق نمیتونه ، تووی کوچه پیدا باشه

 

وقتی عشق به شلاق و ، حبس و توبه محکومه

 

ردِ پای بغضِ من ، روی نامه معلومه

 

یادِ منو پنهان کن ، توو اون دلِ پهناور

 

حتی عکسمو بردار ، از رو طاقچمون مادر