استقلال زیر ذره‌ بین طرفداری | مشکلات فنی جواد نکونام؛ تیم جدید، مشکلات جدید!

طرفداری | استقلال نیز مانند سایر تیم های مدعی در پنجره‌ نقل و انتقالات تابستانی حضوری فعال داشت و در پی تقویت تیم، جهت حضوری مقتدر در لیگ برتر و لیگ قهرمانان آسیا بود.

نکونام که پیش از حضور در استقلال، اکثر اوقات با سیستم ۱-۳-۲-۴ تیمش را راهی میدان می کرد، به دلیل نداشتن وینگر با کیفیت، تصمیم به بازی با سیستم فصول اخیر استقلال یعنی ۲-۵-۳ گرفت؛ اما مشخصا مشهود بود که در نقل و انتقالات به دنبال جذب مهره‌هایی است که به وی برای بازی در سیستم مورد علاقه خود یعنی ۱-۳-۲-۴ کمک کند. 

عدم کلین‌شیت استقلال در سه بازی نخست لیگ امسال و ضعف دفاعی که به طور کنایه‌آمیزی نقطه قوت تیم در فصل گذشته بود، طرفداران را به فکر وا داشت که کدام عامل سبب تغییر اوضاع به چنین وضعی شده است! 

برای شناخت این عامل، ابتدا باید به درک درستی از شیوه و روش بازی استقلال در این فصل برسیم؛ خلاف فصل گذشته و پیش‌زمینه‌ ذهنی ما از سبک بازی تیم‌های جواد نکونام، به بیان آمار از لحاظ مالکیت توپ، استقلال برترین تیم لیگ تا هفته‌ی سوم با میانگین ٪۶۱.۶ بوده و از لحاظ شاخص امید گل نیز با میانگین ۱.۸ گل در هر بازی، تیم سوم لیگ از این لحاظ بوده است. همین دو شاخص هر چند ناقص اما دید کُلی درستی را نسبت به استقلال تا هفته‌ سوم به ما ارائه می‌کند. استقلال نشان داده می‌خواهد با مالکیت توپ و خلق موقعیت بازی های متفاوتی را نسبت به فصل گذشته به نمایش بگذارد و شمایلی از یک تیم کُنش‌گرا را به ما نشان داده است. 

اما برگردیم به سوال اصلی این‌که، چه عواملی سبب شده که طرفداران استقلال از نمایش‌های تیم ناراضی باشند و چرا نقطه قوت فصل گذشته، حالا تبدیل به پاشنه‌ آشیل تیم شده است؟

مالکیت توپ

ایده‌ اصلی استقلال برای طراحی شانس گلزنی، استفاده از جناحین و توانایی فرار، حمل توپ و ارسال های دو فولبک تیم یعنی زکی‌پور و رامین رضاییان است و در همین راستا نیز، ما در بازی‌های استقلال شاهد بالاتر بازی کردن این دو بازیکن از خط دفاعی بودیم؛ در ادامه جهت ساخت برتری عددی در دفاع، روزبه چشمی (یکی از زوج دابل‌پیوت) به میان دو مدافع رفته و جای‌گیری می‌کند. 

الگوی بازیسازی استقلال هنگام مالکیت توپ، در تصویر بالا کاملا مشهود است؛ فولبک ها به بالا، روزبه چشمی میان دو مدافع و اندونگ جلوی عرض سه نفره‌ قرار گرفته اند اما ایرادات از همین تک‌فریم فاز بازیسازی نیز مشهود است: 

1. دیدیه اندونگ که کیفیت حفظ توپ و ارسال پاس‌های رَونده و روبه‌جلوی او، در همین دقایق اندک برای همگان آشکار شده، توسط مهاجم تیم حریف یارگیری شده و عملاً امکان پیشروی توپ از مرکز سخت و دشوار شده است.
2. با مسدود شدن امکان پیشروی از مرکز زمین، مسیر پاس دو مدافع میانی به فولبک‌ها، راه دیگر پیشروی توپ در زمین حریف و خلق موقعیت است اما به دلیل اینکه پای‌تخصصی مدافع وسط سمت چپ استقلال (سامان فلاح) راست است سبب می‌شد تا کمتر اقدام به پاس موثر رو به جلو برای فولبک سمت خود (میلاد زکی‌پور) کند. در سمت راست اما رافائل سیلوا که مدافع بسیار توانمندی در ارسال پاس های رو‌ به جلو و بُلند است، به دفعات رامین رضاییان را صاحب توپ می‌کند و به همین دلیل وزن بیشتر حملات استقلال از سمت راست شکل می‌گیرد. 
3. کُند بودن مدافع استقلال در چرخش‌ها و ارسال پاس، سبب سرعت پایین گردش توپ شده و فرصت مناسبی را به تیم حریف جهت ساخت بلاک دفاعی ارائه می‌کند و خلق موقعیت را برای تیم دشوارتر می‌سازد.