من بیست یک سالمه . متولد ۱۳۸۲
لکنت زبان دارم قدم کوتاه هست(حدود ۱۷۲ یا ۱۷۱) . تا حالا کار نکردم. روابط احتماعی به شدت داغونی دارم حس میکنم خیلی سادم و هر کسی میتونه سر منو کلاه بذاره. تنها دستاوردم اینه که رتبه ۲۰۶ کنکور انسانی منطقه ۲ شدم الان هم دانشجوی حقوقم ولی به علت افسردگی تا حالا دو ترم مشروط شدم و احتمالا ۹ یا ده ترمه بشم. معدلم در ۴ ترم حدود ۱۰ هست
گواهینامه ندارم استرسم خیلی زیاده . تنها کارم اینه که میرم دانشگاه و گاهی باشگاه. به جز اینا میترسم کار دیگه ای انجام بدم
با یه دختره یه مدت بود که ولم کرد و شکست عشقی خوردم و تنهایی و بدبختی و....
بنظرتون چیکار کنم؟ انگیزه ای برای تغییر ندارم. ارادم ضعیفه
حس میکنم مشکلاتم خیلی زیاده و نمیتوتم کاری کنم
دوست دارم بخوابم و بیدار نشم