طرفداری | نواک جوکوویچ، برنده 24 گرنداسلم که پرافتخارترین تنیسور تاریخ از این حیث محسوب میشود، شرایط سختی را در کودکی گذرانده تا بتواند 21 سال پرافتخار را در زمینهای تنیس تجربه کند.
در دهه 90 میلادی و پس از تجزیه یوگوسلاوی، صربستان سالهای بسیاری را در جنگ گذراند؛ جنگهایی که آسیبهای زیادی را به مردم غیرنظامی منطقه بالکان وارد کرد. نواک جوکوویچ، تنیسور 37 ساله در بخشی از گفتوگو با La Nacion در خصوص خاطرات کودکی و رنجهای جنگ صحبت کرد:
در روزهای جنگ، ترسی از آینده مبهم همیشه همراهتان است. نمیدانید بمب بعدی قرار است به سر شما بخورد یا نه. هرروز ما در جنگ، اینطور بود. آژیرها هرشب زمانی که هواپیماهای جنگی نزدیک میشدند، به صدا در میآمدند. من در طول این جنگها زندگی کردم. شهر من، بهمدت 2.5 ماه هرروز و هرشب بمباران میشد.
جوکوویچ که زاده و بزرگشده بلگراد است، ادامه داد:
وحشتناک است. جنگ بدترین چیزی است که هرکس میتواند تجربه کند. مردمی را میدیدم که مردهاند و حالا میبینم در سایر نقاط دنیا هم جنگ وجود دارد که درکشان نمیکنم.
این تنیسور افسانهای که همچنان قصدی برای بازنشستگی ندارد، میگوید جنگ باعث رشد فراتر از سن او شد چرا که پدرش به او وظیفه مراقبت از برادران کوچکترش را سپرده بود:
بگذارید به صراحت بگویم فکر نمیکنم هیچکس برای رشد قدرت ذهنی باید رنج جنگ را تجربه کند. برای رشد کردن، راههای بهتری هم هست. برای من، آن جنگ نقش مهمی در رشد من بهعنوان یک بچه کوچک داشت چون مجبور بودم بالغتر شوم. مجبور بودم وظایف پدری را با پدرم تقسیم کنم چون بزرگترین فرزند بودم. پدرم با من مثل یک آدم بزرگسال حرف میزد، چون جنگ بود.
در سال 1999 و در طول بمباران صربستان از سوی ناتو، خانواده جوکوویچ به اوبرشلیسهایم آلمان مهاجرت کردند تا نواک بتواند دوران حرفهای تنیس خود را شروع کند.
