شعری از بنده

به نام خدا

قالب:غزل

بحر: رمل مثمن محذوف

تعداد ابیات:۸

هر که رویِ چون مَهِ او را زیارت کرده است

عقل از کف¹ داده در دنیا قیامت کرده است

وصلِ او خواهی تو هرگز دل به خود ماندن نبند

هرکه او را خواست خود بر خود خیانت کرده است

بت بباشد وی که مسلم را چو کافر می کند

هر که او را دید ادهان بر دیانت کرده است

خوابِ وی را من ببینم ای خدایا شاکرم

گو خدا امروز بر ما هم کرامت کرده است

خوش به حالِ طالبانِ مرگ ، چون که عشقِ او

عاشقانش را به مرگی خوش ضمانت کرده است

ای که در مسجد به من اندرز هایی می دهی

عشق ، عاشق را هزاران در ملامت کرده است

در زمانِ برگ ریزان می رسد بویِ بهار

گو که آن آهو² سرایم را سیاحت کرده است

هرکجا که می روم در چشم ها بینم غمی

دردِ دوری بینِ مردم گو سرایت کرده است

نکته کلی:قافیه شعر بر اساس قاعده دوم ، «َ‌ت» است و «کرده است» ردیف شعر قرار گرفته است.

نکته¹: کف مجاز از دست است

نکته²:آهو استعاره از معشوق است