... چه شد آن تراکتورِ دوستداشتنیِ این سرزمین؟
دکتر رسول بهروش ✍️ ورزشمدیا
دقیقه نود بازی، یک برخورد ساده اتفاق افتاده و کاپیتان سیوپنج ساله تیم به جای جمع کردن حواشی، هیزم روی آتش میاندازد. «شجاع خلیلزاده» با «منتظر محمد» (بازیکن عراقی) از نساجی درگیر میشود، «مهدی هاشمنژاد» جوان در پشتیبانی از او به صحنه میآید و کارت قرمز میگیرد، کارت قرمز بعدی هم مال اسکوچیچ است. فرصت طلایی باقیمانده از این بازی هدر میرود، امتیازات مهم جا میماند و تیم هم برای دیدار بعدی ناقص میشود. تازه پس از پایان مسابقه هم شاهد التهاب سکوها، کنده شدن صندلیها و درگیری تماشاگران هستیم.
خالق اصلی این دومینوی وحشت اما عالیجناب خلیلزاده است؛ بازیکنی که حالا دیگر به فریادهای خشمگینانهاش در دالان (میکسزون) بعد از پایان هر بازی عادت کردهایم. او در قائمشهر هم برای چندمین بار در این فصل، معرکه میگیرد که: «سراسر بازی به من فحش دادند. فرهنگِ هواداری وجود ندارد. فهیمترین هواداران را ما داریم. هیچکس جلوی ما فوتبال بازی نمیکند. برای قهرمانی تراکتور باید با کلِّ ایران بجنگیم.»
بیگمان هیچ انسان باشرفی هیچ نوع توهین و تحقیر و تهدیدی را تایید نمیکند. اتفاقاتی هم که در قائمشهر افتاده حتماً زیر سؤال است، اما خوب میشد اگر دوستان یک درصد از همین حساسیت را در مورد ورزشگاه تبریز هم میداشتند؛ جایی که بعضاً افتخار میکنند هوادار تیم مهمان جرأت حضور روی سکوها را پیدا نمیکند! جنگ با کلِّ ایران برای قهرمانی؟ با همین تفکر مسموم تبدیل به موتور پخشِ نفرت شدهاید. چه شد آن تراکتورِ دوستداشتنیِ این سرزمین؟
شاید غمانگیز باشد، اما کاراکتر کنونی شجاع خلیلزاده، دقیقاً متناسب با چهره این سالیان تراکتور در فوتبال ایران بوده است؛ شاکی و عاصی، غرق در وهم و خیال، همیشه طلبکار و در جستجوی دشمنِ فرضی. از کلماتش خشم و خون میچکد و هر جملهاش بوی تندِ تفرقه و دشمنی میدهد. عجیب آن که چنین سیاستی، همیشه بیشتر از همه به ضرر خود تراکتور تمام شده؛ باشگاهی که هر فصل دهها و بلکه صدها میلیارد هزینه کرده، کلی بازیکن گرفته، اما هر بار در آستانه کسب موفقیت، در تله توهم و کجاندیشی گرفتار شده و همه چیز را به باد داده. حالا انگار تمام آن انرژی منفی به شکلِ یکجا در شمایل شجاع جمع شده؛ کاپیتانی متوهم و فحاش، برازنده برای تیمی با معصومیتِ از دست رفته.!
