قوڕئانێ بێنن بیخە داوێنم ( قرآنی بیاورید، دامن گیرم شود اگر...) لە تۆ زیاتر کەس نەلــاوێـنم ( من غیر تو کس دیگری را آرام کنم) چەم پەی فەڕش پات موژەش چۆن خارن (چشمام فرش زیر پایت هستن،مُژه های تو نیز به همانند خارن) بەلام چیشکەرۆ چاریش ناچارم ( ولی چیکار کنم که چاره ای ندارم ) هەر بایکی مەیو لەسەر کۆی لەیلاخ ( هر بادی که می وزد از سوی کوی لیلاخ) منیش بەو بایە ئەبم خۆش دەماخ ( منم با اون باد میشم خوش احوال) کاشکی ڕۆژ ئەزەل نەبوای بە یارم (کاشکی همون روز اول نمی شدی یار من) نەبوای بە باعیس دڵی خەمبارم ( نمی شدی باعث دل غمناک من) خەرمانی خەمان هاوەکەل باوایە(بایە) ( غم ها(ی) ( به مانند) خرمن(ی من)  آسیاب میشدن{خرمن غم ها آسیاب می شدن} ) شەنکەر یێکێکە دوو شەن وەلاوە ( دلبر یکیستو دو تا دلدار دارد) هەر بایکی مەیو لەسەر کۆی لەیلاخ ( هر بادی که می وزد از سوی کوی لیلاخ) منیش بەو بایە ئەبم خۆش دەماخ ( منم با اون باد میشم خوش احوال) قەتارێ بێنن خەمانم بارکەن (قطاری بیاورید غم هایم را بار کنید) لە شاری سنە دۆست خەبەردار کەن ( توو شهر سنه(سنندج) یار (من) را خبردار کنید) وە(بە)هەر حاڵێ بوو شەو بەرۆ بەرۆیۆ ( هر حالی که بود شب رو سر کردم) ئەی خوا سامەرگی سەحەر چشکەرۆ ( ولی ای خوداصبح (بیدار شدنمو) که مثل مرگه چیکارش کنم) هەر بایکی مەیو لەسەر کۆی لەیلاخ ( هر بادی که می وزد از سوی کوی لیلاخ) منیش بەو بایە ئەبم خۆش دەماخ ( منم با اون باد میشم خوش احوال) کەوتوەتە بەینمان حەو(ت) کەشوو حەو(ت) کۆ ( هفت آسمانو هفت کوه افتاده بینمون) مەگەر بای شەمال بمگەینی بە تۆ ( مگه این که باد صبا تو را به من برساند9) قەسەمت ئەدەم بە زات ئیلاهی ( تو را به ذات الهی قسم میدم) وەسل دۆس خۆشترە یا گەنج شاهی ( که رسیدن به یار خوشتر است یا به گنج شاهان) هەر بایکی مەیو لەسەر کۆی لەیلاخ ( هر بادی که می وزد از سوی کوی لیلاخ) منیش بەو بایە ئەبم خۆش دەماخ ( منم با اون باد میشم خوش احوال)