درباره لمانز ۱۹۶۶ ؛ بهترین و جذاب ترین و رقابتی ترین دوره لمانز

لمانز ۱۹۶۶ یکی از رقابتی ترین ها و دیدنی ترین مسابقات استقامتی بود ، رقابت های شدید فورد و فراری..

 در ۱۹۶۳ برنامه فورد برای مسابقات خرید فراری بود تا آنها در عرصه موتور اسپرت هم نقشی داشته باشند.

همه چیز عالی بود که تا به کارخانه ی فراری رفتند و دیدارشان به انزو فراری رسید ، انزو فراری بعد درخواست هنری فورد دوم را خپل لقب داد و این گونه گفت که نمی‌تواند فراری را بفروشد !

آن هم به خودروساز آمریکایی !

فورد از این کار عصبانی شد و پروزه جدید را شروع کرد. 

خودرویی با طرح مسابقه و خام را آماده که طرحش از انگلیس آمده بود.

در دو سال گذشته و کل پروژه‌ای که دیترویت پشتیبانی می‌کرد احتمال موفقیت بیشتری نسبت به گذشته داشت. 8 تا Mk 7 لیتری بود. کوپه‌های مسابقه‌ای فورد، سه مورد توسط شلبی آمریکایی، سه مورد توسط هولمن و مودی و دو خودرو توسط آلن من ریسینگ و همه خودروها با مشخصات یکسانی آماده شده‌اند، فقط در رنگ‌های متفاوت، که برای اهداف شناسایی انجام می‌شد، اما برخلاف سال‌های گذشته. این یک تلاش هماهنگ و متحد بود که به شدت توسط کارکنان فورد کنترل می شد.

 در مخالفت مستقیم، دو کوپه 330P/3 فراری و یک 330P/3 باز، آخرین مورد قرضی به N.A.R.T چینتی بود. تیم فوردها تیم‌های خصوصی متعددی بودند که از مدل‌های 4.7 لیتری GT40 استفاده می‌کردند و فراری‌ها در کنار کار تیم‌های خصوصی با مدل‌های 365P/2، 275LM، Dino 206 و GTB بودند، اما جو در Le Mans بسیار قوی‌تر از این بود. فورد در مقابل فراری، آمریکا در مقابل اروپا بود، و ایالات متحده از یک چاپارال تنها به زرادخانه خود افزوده بود. اروپا مجبور بود پورشه را برای پشتیبانی قوی به آن تکیه کند.

 در طول تمرین، زمانی که گارنی سریعترین دور را در 3 دقیقه انجام داد، آمریکا قدرت خود را نشان داد. 30.6 ثانیه، سرعت متوسط ​​230.102 k.p.h. (تقریباً 142.8 m.p.h.) و او تنها نبود، زیرا فوردهای دیگر درست پشت سر او بودند و فراری ها فقط می توانستند در وسط قرار بگیرند و از تعداد زیاد غرق شده بودند. قبل از پایان تمرین، هر دو طرف ضربه شدیدی به بدنشان وارد شده بود، زیرا سورتس با مدیر تیمش درگیری داشت و با صدای بلند از زمین خارج شد، درست زمانی که فراری و اروپا بیشتر به او نیاز داشتند، و یکی از رانندگان فورد، دیک تامپسون آمریکایی، تصادف کرد و قوانین مربوط به گزارش را رعایت نکرد و رد صلاحیت شد. از آنجایی که او با یکی از ماشین‌های آلن مان به گراهام هیل کمک می‌کرد، این واقعاً ضربه‌ای جدی بود، اما عده‌ای که با عجله در اطراف بودند، برایان مویر، راننده استرالیایی خودروی سالون را به عنوان جایگزین به خدمت گرفتند. فورد قبلاً مجبور شده بود بسیاری از مشکلات راننده را به دلیل تصادفات حل کند و از پیوستن فویت، روبی و استوارت به تیم طبق برنامه جلوگیری کرده بود.

 امیدهای اروپایی افزایش یافت زیرا سه فورد در پایان دور افتتاحیه به سمت چاله حرکت کردند. کن مایلز خیلی کوتاه توقف کرد تا دربش را ببندد، ویتمور برای تعمیر با لوله ترمز شکسته وارد شد و هاوکینز با یک میل درایو شکسته لنگید و لحظات هیجان انگیزی را در انتهای مسیر مستقیم مولسان برای او رقم زد. رودریگز در NART فراری P3 شروع وحشتناکی داشت اما به سرعت بهبود یافت و تا ساعت 4.30 بعد از ظهر در جایگاه چهارم قرار گرفت و جلوتر از پارکس قرار گرفت، اما گورنی که اکنون رهبری هیل را بر عهده داشت و باکنوم همه از دید خارج شدند. مایلز بسیار سریع سفر می‌کرد و زمان توقف خود را می‌ساخت، و اگرچه تاکتیک‌های فورد 3 دقیقه را فراخوانده بود. 36 ثانیه دور برخی از خودروهای 7 لیتری نزدیک به 3 میلی متر بود. 33 ثانیه یک دور و اندکی آزادی برای همه در جریان بود.

در رده 2 لیتری که تماما اروپایی بود، اما با این وجود بسیار جالب بود، پورشه از Matra – BRM پیشتاز بود ، در حالی که دو تا از Dino ها کنار جاده افتاده بودند و تا ساعت 5 بعدازظهر، دینو باقی مانده دچار مشکل شد و در حال حرکت بود. راه خروج، به طوری که سلاح های کوچک فراری به عنوان نیروهای پشتیبانی کاملاً بی فایده بودند. در این زمان، گورنی بسیار جلوتر بود، گراهام هیل مقام دوم و باکنوم سوم شد. رودریگز چهارم شد و مایلز پس از کاهش پیاپی رکورد دور به 3 دقیقه در جایگاه پنجم قرار گرفت. 33.1 ثانیه Bonnier در Chaparral در رتبه بعدی قرار داشت، سپس Parkes، Guichet ، McLaren و Bianchi ، بنابراین وضعیت فورد، فورد، فورد، فراری، فورد، چاپارال، فراری، فراری، فورد و فورد با دنبال‌کنندگان بیشتری بود. در ساعت دوم، باران شروع به باریدن کرد، زیرا سوخت‌گیری متوقف شد و این باعث وحشت جزئی و همچنین تصمیم‌گیری‌های متعدد در مورد تعویض لاستیک‌ها شد. فورد زرد ویتمور/ گاردنر و برنز هاوکینز/دوناهو هر دو تعمیر شده بودند و دوباره بیرون رفتند، اما هیچکدام از تناسب اندام مناسبی برخوردار نبودند و زمانی که لیدرها برای سوخت وارد شدند، به چاله بازگشتند، که باعث خرابی شد. به دلیل کمبود فضا و گراهام هیل فقط نتوانست جا پیدا کند و مجبور شد یک دور دیگر را ادامه دهد.

مولر در ساعت 3:30 بامداد، فراری سوئیسی را با گیربکس شکسته وارد گود کرد و کار باقی مانده فراری به دلیل شکستگی لوله ترمز به تاخیر افتاد. با شروع سپیده دم، لیست دوندگان به بیست و هفت نفر کاهش یافت و فوردها شش جایگاه اول را به خود اختصاص دادند و به دنبال آن پورشه های کار قرار گرفتند، در حالی که فراری هایی که در حال دویدن بودند یا بیمار بودند یا خسته. سه فراری GTB هنوز به خوبی کار می‌کردند، اما البته نمی‌توانستیم امیدوار باشیم که با هیچ یک از نمونه‌های اولیه از نظر سرعت مطابقت داشته باشند. وقتی دنیای 24 ساعت شروع به بیدار شدن کرد و خواب‌آلودها دوباره زنده شدند، فورد یک دونده ثابت را از دست داد زمانی که Ligier/Grossman GT40 با مشکل موتور بیرون رفت و فراری به نظر می‌رسید که N.A.R.T را از دست داده است. GTB فراری چون کلاچ و گیربکس آن در حال شکستن بودند.

 درست بعد از صبحانه (8 صبح)، درگیری در همه جهات وجود داشت، زیرا تنها P3 فراری باقیمانده از نشت آب داخلی در موتور و سر خوردن کلاچ رنج می برد و سرانجام تسلیم شد، در حالی که اسپوری با فورد فیلیپینیتی GT40 او تصادف کرد. با پیتر ساتکلیف و فراری بلژیکی 275LM به اشتراک گذاشته بود توقف نهایی در گودال‌ها برای مدتی طولانی در حال از دست دادن آب و داغ شدن بیش از حد بود، اما حتی جدی‌تر این واقعیت بود که گورنی/گرنت فورد شروع به نشان دادن نشانه‌هایی از خرابی کرده بود. اکنون فقط بیست و چهار اتومبیل در مسابقه حضور داشتند، و به سختی نیمه صبح بود که تاریکی روی گودال شلبی فرود آمد، زیرا ماشین شماره 3 به آرامی وارد شد تا بازنشسته شود، آب خود را از دست داده بود، بیش از حد گرم شده بود، و به هر حال نمی توانست دوباره پر شود. به قاعده ای که فاصله معینی بین مصرف مایعات غیر از بنزین را می طلبد.

 N.A.R.T. GTB فراری به دلیل تخطی از قوانین هنگام شروع دور از پیت بدون کلاچ محروم شد و اگرچه فورد با تنها سه Mk در سه مکان اول قرار داشت. اتومبیل‌های دوم که در حال اجرا بودند، اعتماد به نفس وحشتناکی نداشتند، با مشاهده نزدیک شدن پیروزی، اما می‌دانستند که چگونه همه چیز می‌تواند در چند ساعت آخر لمان به هم بریزد. به منظور از بین بردن هرگونه احتمال مزخرف که ممکن است باعث اشتباه پرسنل تیم شود، چاله های فورد سخت شد و تمام «آویزها» و تعداد بی شماری از عکاسان و افراد تلویزیون و رادیو را که همیشه در مسیر قرار می گیرند، پاک کردند. و کاملاً درست است، زیرا آنها چیزهای زیادی در خطر بودند و برای رسیدن به این نقطه در لمانز بسیار سخت کار کرده بودند، نقطه ای که به هیچ وجه برای آنها پیروزی قطعی نبود. این حقیقت که مسابقه هنوز برنده نشده بود، با تکانی به خانه بازگردانده شد که دو تا از اتومبیل های کوچک که مانند ساعت در حال حرکت بودند، ناگهان منفجر شدند. آستین هیلی دوم واشر سر خود را شکست و آلپاین پمپ آب خود را شکست، هیلی اول با مشکل کلاچ منقضی شده است.

 

این عمل تا شب در Le Mans '66 ادامه دارد

 

تصاویر موتورسواری

 

در ظهر، در حالی که چهار ساعت مانده به دویدن، فقط شانزده ماشین باقی مانده بود، سه فورد، با ماشین مک لارن/آمون که اکنون کمی جلوتر از ماشین مایلز/هولم قرار داشت، باکنوم/ هاچرسون فورد 9 دور عقب بود. پس از آن یک ردیف کامل از پورشه ها ظاهر شدند که از این نظر که هنوز در حال ترک خوردن بودند و به طرز نامناسبی سالم به نظر می رسیدند، تأثیر شگفت انگیزی برجای گذاشتند. آلپاین-رنو گوردینی ها طوری به نظر می رسید که انگار تازه مسابقه را شروع کرده اند و باورنکردنی ترین این واقعیت این بود که مینی مارکوس تنها با رانندگی فرانسوی هنوز هم در دور و بر خود غوغا می کرد. در ساعت 2 بعدازظهر باران شروع شد و همه به آرامی شروع به رفتن کردند و نمی خواستند در این ساعت آخر هیچ اشتباه احمقانه ای مرتکب شوند.

 

در حالی که به سختی 1 و 1/4 ساعت باقی مانده بود، وحشتی در چاله های پورشه به وجود آمد زیرا ماشین گرگ / اکسلسون با موتور مرده و چیزی شکسته در دنده سوپاپ وارد شد. این باعث نگرانی و ناامیدی شد برای آخرین چیزی که هر کسی انتظار داشت شکستن یکی از موتورهای بسیار سالم پورشه در این مرحله آخر بود. فراری GTB Maranello Concessionaires که توسط دو راننده معروف فرمول سه، پایک و جسارت هدایت می‌شد ، مانند قطار در حال حرکت بود و ناگهان یک لوله ترمز شکسته شد و پایک مجبور شد در حین تعمیر در چاله‌ها بایستد و خود را مهار کند. سیستم پر از هوا بود، همه اینها در این ساعت پایانی بسیار خسته کننده بود، اما باعث شد مردم متوجه شوند که هیچ مسابقه ای هرگز برنده نمی شود. تا پایان و لمانز تا ساعت 4 بعد از ظهر یکشنبه تمام نمی شود.

"بازی بیش از حد تیم شلبی به آنها نتیجه داد: مک لارن و آمون به عنوان برندگان نسبتاً غافلگیرکننده و ناراضی پذیرفته شدند."

در آخرین ساعت باران متوقف شد، اما جاده‌ها خیس بودند و فوردهای بزرگ واقعاً شبیه قایق‌های برقی به نظر می‌رسیدند. شلبی هنوز دو ماشینش در حال حرکت بود. هولمن و مودی تنها بازمانده آنها. پورشه پنج ماشین بسیار سالم و یک ماشین بیمار داشت که امیدوار بود با رسیدن ساعت 4 بعدازظهر یک دور آخر را به حرکت درآورد و کامل کند. آلپاین چهار نمونه اولیه 4 سیلندر کوچک و فوق‌العاده سریع خود را داشت که هنوز کار می‌کرد، مینی مارکوس هنوز آنجا بود، و تنها بازمانده‌های فراری دو مدل استاندارد GTB بودند.

در نیم ساعت گذشته، دو خودروی شلبی در کنار هم بسته شدند، مایلز منتظر مک لارن بود، که در آخرین پیت استاپ‌ها برای سوخت‌گیری پیشروی خود را از دست داده بود، و فوردهای آبی روشن و 7 لیتری مشکی بی‌صدا در کنار هم چرخیدند و جمع شدند. ماشین طلایی باکنوم در حالی که آن‌ها شروع کردند که مشخصا دور آخرشان بود و یک پیروزی کاملاً شایسته برای فورد، که از طریق پودر کردن آن به دست آوردند. مخالفت، حتی به قیمت تلفات سنگین به نیروهای خودی. جو هنوز هم بسیار مرطوب و مرطوب بود زیرا بازماندگان در دور آخر خود به گشت و گذار می پرداختند و تلاش می کردند تا حد امکان نزدیک به ساعت 4 بعدازظهر به پایان برسند. طبق یک برنامه از پیش تعیین شده، فوردهای مک لارن و مایلز وارد شدند، چراغ‌های جلو آتش گرفته بودند، تا جایی که می‌توانستند قضاوت کنند و باکنورن درست پشت سرشان بود. این واقعاً چشمگیر و یک پیروزی بی چون و چرا بود، اما خط قدرتمند پورشه چیزی بود که اشتوتگارت می‌توانست به آن افتخار کند، تنها عیب این بود که ماشین بیمار در آخرین دور خود نمی‌توانست خود را بکشد و باید رها می‌شد و پانزده نفر جان سالم به در بردند

جشن تا حدودی کمرنگ شد زمانی که زمان‌نگاران اعلام کردند مک‌لارن و آمون پیروز شده‌اند، یک مسابقه غیرممکن بود، زیرا ماشین‌ها در ساعت 4 بعدازظهر شنبه با ماشین مایلز/هولم چند یارد جلوتر در شبکه شروع حرکت کرده بودند. آنها در همان دور یکشنبه در ساعت 4 بعدازظهر به پهلوی هم رسیده بودند، ماشین مک لارن/آمون باید مسافت بیشتری را در 24 ساعت طی کرده باشد. اختلاف بیست متر ذکر شده است. بازی بیش از حد تیم شلبی بر آنها اثر معکوس داشت و مک لارن و آمون به عنوان برندگان نسبتاً غافلگیرکننده و ناراضی پذیرفته شدند. کالین دیویس و جو سیفرت با کاررا سیکس پورشه که با تزریق سوخت کار می کرد برنده شاخص عملکرد شدند و همچنین برنده کلاس 2 لیتری شدند که در طول 24 ساعت بر آن تسلط داشتند

 آکاردئون می نواخت، همراه با صف طولانی نوازندگان گیتار که برای عقب نماندن از او شیفت می کردند. این یک پیروزی خوب و قدرتمند آمریکایی بود، حتی اگر دو ماشین اول توسط دو نیوزلندی و یک نیوزلندی و یک انگلیسی رانندگی می شد. اتومبیل مقام سوم توسط راننده آمریکایی هوندا، ران باکنوم و راننده استوک-کار NASCAR، دیک هاچرسون، در اولین مسابقه اتومبیلرانی اسپرت خود رانندگی کردند. نه تنها سه خودروی اول آمریکایی بودند، بلکه همه از لاستیک های گودیر آمریکایی استفاده می کردند. با این حال، تمام تمام کننده های باقی مانده روی لاستیک های دانلوپ بودند. بسیاری از مردم گفتند که پیروزی فورد نشان داد که اگر دلار کافی بخرید می‌توانید لمان را برنده شوید، اما هرکسی که این را باور می‌کرد، هیچ ایده‌ای از میزان کار فوق‌العاده‌ای که از زمان ورود به فرانسه برای پروژه انجام داده بود، نداشت، چه برسد به در آمریکا.