یک ماه بعد از جدایی گاریدو، بالاخره باشگاه پرسپولیس توانست یک سرمربی جدید پیدا کند. به این ترتیب اسماعیل کارتال شصتوسه ساله هدایت سرخپوشان را بر عهده خواهد داشت؛ مردی که بهترین دورانش در فنرباغچه ترکیه بوده و فصل گذشته جای خودش را در آن تیم به ژوزه مورینیو داد.
یک- گویا امید مدیران آسانگیر و اهمالکار پرسپولیس به این بود که با چند تا برد، کریم باقری راضی به قبول مسوولیت شود، اما وقتی مطمئن شدند تصمیم او غیرقابل تغییر است، تازه افتادند دنبال گرفتن مربی. این وسط، زمان بسیار ارزشمندی از دست رفت که تا اینجا تاوانش یک سوپرجام و افزایش فاصله در صدر جدول بوده. البته که شاید این زیان بیشتر هم بشود.
دو- معروف است که میگویند خسیس بیشتر از یک بار خرج میکند. حکایت درویش و شرکا است که اگر این بودجه را همان اول فصل صرف استخدام کادرفنی میکردند، الان صد پله جلوتر بودند؛ دستمزد گاریدو ذخیره میشد، تیم از نفس نمیافتاد، شانس موفقیت افزایش مییافت و خودشان هم با یک میلیون هشتگ «اخراج» نوازش نمیشدند.
سه- کارتال دومین سرمربی ترکیهای تاریخ پرسپولیس خواهد بود، بعد از مصطفی دنیزلی؛ مردی که دو بار هدایت سرخپوشان را بر عهده گرفت و اگرچه در کمال بدشانسی بخت بستن تیمش را نداشت و جامی هم نگرفت، اما با فوتبال تهاجمی و پرشورش، به محبوبیتی عظیم نزد هواداران دست پیدا کرد.
چهار- هیجانانگیزترین بخش داستان اسماعیل این است که رزومهاش نشان میدهد مطلقا اهل تحمل بازیکنسالاری نیست و حتی ستاره اسم و رسمداری مثل مسوت اوزیل هم قربانی همین خصلت او شده. این فاکتور از نان شب برای پرسپولیس فعلی واجبتر است؛ تیمی که بعد از یک دوره انضباط مثالزدنی، کمکم گرفتار ناز و اطوار بعضی بازیکنان شده، از مدافعان شکمسیر و سر به هوا تا هافبکهای بیتمرکز و مهاجم پارهوقتی که اگر با مربی «حال» نکند، گل نمیزند و خیلی هم از خودش ممنون است! امیدواریم کارتال همانی باشد که باید و نظم و نسق را به این خانه آشفته بازگرداند.( ورزش مدیا)
#پرسپولیس #