‌دَستُم مِنِ دَستِ دُدَر، شُوِه مَه زِیدیم وِه دَر

دستم توی دست دختر، توی شب مهتابی بیرون رفتیم.‌

رَهدیم مِنِ خِرمن گل ، تِی یَک نِشینیم تا سحر

رفتیم توی خرمن گل‌ها که کنار هم تا صبح بشینیم.

تِی یَک نِشینیم تا سحر که کنار هم تا صبح بشینیم‌‌

ایَشنیدِن صدای خنده هامون ، اِرِه دیِه تا دل دشمن صدامون

صدای خنده هامون رو میشنیدن و صدامون تا قلب دشمن میره‌

شُوُم شُوِه،روزُم شُوِه ، پُرِ لاشُم سی گُل تُوِه

شبم که شبه، روزم هم شبه. تمام بدنم برای دیدن معشوقم تب داره.‌

صُوا که مو رُم سراغ گل ، زِ بخت بَدُم گُلُم خُوِه

فردا که من سراغ معشوقم میرم، از بد اقبالیم هنوز خوابه‌

بهار آوِی وا گُل گندم ، مُو تِینا وا درد تو مَندُم

بهار با گل گندم اومد، ولی همچنان من با درد و رنج تو تنها موندم.‌

خدا دونه سی تو دل تنگه ، مُو دِلُم شیشه تو دلت سنگه

اون خدا هم میدونه که دلم برات خیلی تنگه، ولی دل من از شیشه و دل تو از سنگه.

تَنِت مرمر بُرگَلِت خنجر ، پَهلَلِت ایگوی بند شو رنگه

تنت مثل سنگ مرمر و ابروهات مثل خنجر و گیسوهات هم مثل رنگ شب.

پَلِت بِنازُم،نگار نازُم ، ز ویرِت رَهد مَر قرارمون؟

ای نگار نازنینم به اون گیسوهات بنازم. مگه قرارمون از یادت رفت؟‌

بیا تا جوونی نَرَهدِه هَنی ، به بانگ دِلُم هُمصدا بوئی

بیا تا هنوز پیری به سراغم نیومده ، به فریاد دلم برسی و همصدایش باشی.‌

وفا نیکُنه زندگی به کسی ، زِ یَک سیچه ایخوی جدا بوئیم

زندگی به کسی وفا نمیکنه. پس چرا میخوای از هم جدا باشیم؟‌

شُوُم شُوِه روزُم شُوِه ، پُرِ لاشُم سی گُل تُوِه

شبم که شبه، روزم هم شبه. تمام بدنم برای دیدن معشوقم تب داره.‌

‌‌صُوا که مو رُم سراغ گل ، زِ بخت بَدُم گُلُم خُوِه

فردا که من سراغ معشوقم میرم، از بد اقبالیم هنوز خوابه‌‌.

‌‌مو چی مجنون سینه چاکُم سیت ، مثه لیلی کُر هِلاکُم سیت

مثل مجنون برای لیلی، منم برای تو هلاک و سینه‌چاکم.

‌اگر عهد دنیا تو خواستی مو بَستُم ، اگر کوه قافِ تو خواستی شِکَستُم

هر عهدی که میخواستی را پذیرفتم و به آن عمل کردم و مشکل‌ترین کارهایی که گفتی انجام بده را انجام دادم.‌

قسم به هرکی که ایپَرَستی ، قسم ایخورُم دُر هلاکم سیت

قسم به هر کی که میپرستی. دخترجان قسم میخورم که برایت هلاک هستم.‌

شُوُم شُوِه روزُم شُوِه ، پُرِ لاشُم سی گُل تُوِه

شبم که شبه، روزم هم شبه. تمام بدنم برای دیدن معشوقم تب داره.‌

صُوا که مو رُم سراغ گل ، زِ بخت بَدُم گُلُم خُوِه

فردا که من سراغ معشوقم میرم، از بد اقبالیم هنوز خوابه‌.