باز هم سال میلادی بعد از جام جهانی فرا رسید و قاره کهنی و جام ملت های آسیایی و طلسم 39 ساله ای و .... . جام قاره ای که که 60 درصد جمعیت جهان را تشکیل می دهد اما تاثیر آن در فوتبال جهان به 6 درصد نمی رسد. اما جالب تر از تمام این ها محل برگزاری تورنومنت است.تورنومنت نام "جام ملت های آسیا" را یدک می کشد اما در این قاره ی نه چندان کوچک برگزار نمی شود.بلکه در همسایه ی نه چندان بزرگ جنوبی برگزار می شود.قاره ای که نام خودش و بزرگترین کشورش، مشابه است.قاره ی استرلیا،کشور استرلیا. بد بین نباشیم ;میتوانیم همین را هم با دیده مثبت نگاه کنیم.خوشبختانه یک بار در همان جا طلسم 20 ساله ی ما به جام جهانی شکسته است.امیدواریم استرلیا این بار هم شکننده ی طلسم باشد.اما این بار کارش 95درصد مشکل تر است و باید طلسم 39 ساله قهرمانی ایران در آسیا را بشکند. اما متأسفانه ابراهیم طلسم شکن کمی بیش از حد شاد است و چوب ابراهیم بیش از کمی "کم قدرت". روایتی می گوید ابراهیم خندانیان قصه ما به دلیل شاد بودن از حذف ایران در جام جهانی،فراموش کرده چوب خوبی انتخاب کند. نام چوب کارلوس نیست و نام خانودگی اش هم کی روش نیست.نام چوب بازی است و فامیلش هم تدارکاتی. در شرایطی که همسایه های جنوبی ما بهترین چوب ها را برگزیدند و 10 بت شکستند تا دست آخر چوب را به بت بزرگ بسپارند و استرلیا را ترک کنند،ابراهیم باهوش قصد دارد با شکستن همین 2بت،بت بزرگ را هم بشکند تا برای اولین بار ما را به چمران بکشاند و در خنده اش شریک کند. فقط همسایه های نفتی جنوبی نیستند.مرحله بعد با برنده" همسایه ی غربی مان "و "همسایه ی غربیش" مسابقه داریم. در نیمه نهایی هم احتمالا با چشم بادامی ها بازی داریم.همان هایی که جامه هایشان همرنگ تیم دوم پایتخت خودمان است در 2.5سال اخیر پس سوت پایان نبردشان با ما،از چشمانشان چشمه هایی جاری بود. به طور حتم آن ها هم برای چهارمین بار طعم شیرین چشمه بودن را تجربه خواهند کرد. اما در دیگر مسابقه نیمه نهایی،استرلیا با ژاپن دیدار می کند تا بزنده شان توفیق تحقیر شدن در فینال مسابقات را برابر سرورشان بدست آورند. به این ترتیب ما هم در روز 12بهمن با یک تیر دو نشان می زنیم. نشان اول:شادی به دلیل سالگرد بازگشت روح خدا به میهن نشان دوم:شادی به دلیل قهرمانی تیم ملی کشورمان در جام ملت های آسیا اما این پایان ماجرا نیست و ما هم ازخواب بیدار می شویم.