ادب و احترام: این نسل تو یه دوره بزرگ شدن که هنوز فرهنگ سنتی احترام به بزرگترا و آداب معاشرت تو خانوادهها قوی بود. مثلاً یادشون میاد که تو مهمونیها باید دست بزرگترا رو میبوسیدن یا تو جمع با احتیاط حرف میزدن. از اون طرف، چون کمکم وارد دنیای مدرن شدن، یاد گرفتن چطور این ادب رو با روابط امروزیتر قاطی کنن.
تلفیق سنت و مدرنیته: اینا یه پایشون تو سنت بود (مثلاً نوار کاست، تلویزیون سیاهوسفید، بازیای قدیمی مثل وسطی) و یه پایشون تو مدرنیته (اینترنت دایالآپ، موبایلای اولیه، چت رومای یاهو). مثلاً هم میتونستن با خط خوش فارسی بنویسن، هم با کیبورد تایپ کنن. هم غذای سنتی مثل قرمهسبزی رو دوست دارن، هم پیتزا و فستفود رو تجربه کردن.
تجربههای خاص: متولدین ۶۵ تا ۷۷ احتمالاً هم جنگ و محدودیتای دهه ۶۰ رو از دور دیدن (یا شنیدن)، هم باز شدن جامعه تو دهه ۷۰ و ۸۰ رو حس کردن. اینا باعث شده یه جور انعطافپذیری داشته باشن که نه خیلی خشک سنتی باشن، نه زیادی بیریشه و غربزده.
مقایسه با بقیه نسلها:
-
متولدین قبل ۶۵ شاید بیشتر تو سنت گیر کرده باشن و با تغییرات سریع مدرنیته حال نکنن.
-
متولدین بعد ۷۷ هم بیشتر تو دنیای دیجیتال غرق شدن و شاید اون ریشههای سنتی رو کمتر حس کرده باشن.
به نظرم این تعادل بین سنت و مدرنیته بزرگترین نقطه قوت این نسله یا یه چیز دیگه هم هست که باعث میشه بگم بهترینن
مثلاً خاطرهها، موسیقی، یا حتی مدل بزرگ شدنشون