زخمی که هنوز التیام نیافته است؛ چگونه رویای قهرمانی آرنه اشلوت در آلکمار بر باد رفت؟

طرفداری | آرنه اشلوت به دومین به دومین قهرمانی خود در مسابقات لیگ نزدیک می‌شود اما این می‌توانست سومین عنوان قهرمانی او در دوران سرمربی‌گریش باشد. پنج سال پیش، فصل فوق‌العاده آلکمار به دلیل همه‌گیری کرونا متوقف شد. تیم اشلوت پس از پیروزی مقابل آدو دن هاخ، با آژاکس هم‌امتیاز شد؛ تیمی که هفته قبل نیز آن‌ها را شکست داده بود. آلکمار تحت هدایت اشلوت، با شجاعت و انگیزه‌ای بالا بازی می‌کرد و هر هفته اعتمادبه‌نفس بیشتری پیدا می‌کرد.

نکته جالب این بود که اشلوت در اولین فصل مربیگری خود در سطح اول فوتبال، با تیمی که بیشتر بازیکنانش از آکادمی باشگاه بودند، از رقبای قدرتمند خود پیشی گرفت. پاسکال یانسن، دستیار او در آن زمان، می‌گوید:

همه ما حس می‌کردیم که قهرمانی امکان‌پذیر است.

با این حال، انگار سرنوشت نمی‌خواست تا آلکمار جام قهرمانی را بالای سر ببرد. تنها دو ماه مانده به پایان فصل، لیگ هلند اولین لیگ بزرگ اروپا بود که به دلیل بحران کرونا مسابقات را لغو کرد. این تصمیم، امیدهای آلکمار برای قهرمانی را از بین برد و تا امروز احساس تلخ آن برای هواداران این تیم باقی مانده است. برایان ویکر، یکی از هواداران آلکمار، می‌گوید:

آن فصل ضربه بزرگی به هواداران زد. برخلاف آژاکس، ما هر سال فرصت قهرمانی نداریم. این زخمی است که تا زمانی که یک جام نبریم، التیام نخواهد یافت.

آلکمار که همیشه تحت‌الشعاع قدرت‌های سنتی فوتبال هلند یعنی آژاکس، پی‌ اس‌ وی آیندهوون و فاینورد بوده، تنها دو قهرمانی در تاریخ خود داشته است: یکی در سال ۱۹۸۱ و دیگری در فصل 09-2008 تحت هدایت لوییس فن خال. اتفاقات فصل ۲۰۱۹-۲۰ همچنان به‌عنوان خاطره‌ای تلخ در ذهن هواداران این تیم باقی مانده است، حتی اگر بپذیرند که در آن زمان مسائل مهم‌تری در دنیا جریان داشت.

در ابتدای آن فصل، به‌ویژه پس از جدایی ستاره تیم، گاس تیل که به اسپارتاک مسکو، انتظارات از آلکمار پایین بود. هواداران نیز نسبت به انتصاب اشلوت، که از سمت دستیاری ون دن بروم به‌عنوان سرمربی انتخاب شده بود، تردید داشتند. اشلوت خیلی زود توانست این تردیدها را به امید تبدیل کند تا این تیم فصلی فراموش‌نشدنی تجربه کرده و رویای قهرمانی در سر بپروراند. او عمل گرایی را بر آرمان‌گرایی ترجیح داد و تیم خود را به تیمی متخصص در بازی مستقیم و ضدحمله‌های مرگبار تبدیل کرد.

آرنه اشلوت در اولین روز کاری‌اش به عنوان سرمربی، سخنرانی تأثیرگذاری انجام داد. او که ۴۱ ساله بود، روش‌های پپ گواردیولا را با دقت مطالعه کرده و طی سال‌ها بازی و مربیگری در کامبور، تیمی از لیگ‌های پایین هلند، تجربه زیادی کسب کرده بود. اکنون او می‌خواست این ایده‌ها را به کار بگیرد.

پیش از آغاز فصل، وب‌سایت اتلتیک از باشگاه بازدید کرد و تمرینات را زیر نظر گرفت. رون فلار، مدافع باتجربه و ۳۵ ساله تیم، به دلیل مشکلات زانو به فکر بازنشستگی افتاده بود اما پس از ششمین عمل جراحی، تصمیم گرفت همچنان به بازی ادامه دهد. او به روش‌های مربی جدید نیز علاقه داشت.فلار گفت: 

از کار با سرمربی جدید هیجان‌زده‌ام. او می‌خواهد تیمش پرس سنگین انجام دهد و تمرینات پرفشاری برگزار شود.

با اینکه فلار باتجربه‌ترین بازیکن تیم بود، این تئون کوپماینرس ۲۱ ساله بود که بین اشلوت و بازیکنان نقش واسطه را ایفا می‌کرد. میرون بوادو، مهاجم ۱۸ ساله که تازه از مصدومیت هفت ماهه مچ پا بازگشته بود، یکی دیگر از مهره‌های کلیدی تیم بود. اشلوت به استعداد او ایمان داشت و از همان ابتدا مسئولیت مهمی به او سپرد.

چند سال پیش، بوادو پیشنهاد آرسنال را رد کرد تا در آلکمار بماند و خیلی زود هم پاداش تصمیمش را گرفت. بوادو می‌گوید:

وقتی او سرمربی شد، با پیراهن شماره 9 به خانه‌ام آمد. با من و والدینم صحبت کرد و گفت چقدر به من اعتماد دارد، اما این را نیز گفت که پوشیدن این پیراهن مسئولیت زیادی به همراه دارد. از من پرسید که آیا می‌خواهم آن را بپوشم و من هم گفتم «بله».لحظه فوق‌العاده‌ای برای من بود!

بوادو به مدیریت درست نیاز داشت تا از تمام پتانسیل خود بهره ببرد و اشلوت نیز چنین فرصتی برای او فراهم کرد. بوادو می‌گوید: 

گاهی اوقات اختلاف‌نظرهایی با هم داشتیم چون او می‌خواست من کارهایی بیشتر از گلزنی انجام دهم. به من گفت که باید اولین بازیکنی باشم که پرس تیمی را شروع می‌کند و در دفاع نیز به تیم کمک کنم. انگیزه‌ای که او به من می‌داد باورنکردنی بود. به من گفت که اگر تمام تلاشم را نکنم، آخر عمرم پشیمان خواهم شد. هیچ وقت حرف‌هایی را که به من زد، فراموش نمی‌کنم.

اشلوت فرهنگ و سبک بازی تیم را تغییر داد. بوادو ادامه می‌دهد:

وقتی اولین بار برای ما صحبت کرد، همه‌مان تحت تأثیر اعتماد به نفس او قرار گرفتیم. این لحظه بزرگی برای ما بود. حتی اگر از قبل او را می‌شناختیم، احساس کردیم که او با بقیه فرق دارد و این آغاز اتفاقی بزرگ است.

پیروزی 3-0 در برابر فاینورد در سپتامبر، پتانسیل آلکمار را نشان داد، اما تا اواخر اکتبر، نگاه‌ها به تیم اشلوت تغییر نکرد. سبک بازی تهاجمی و پرس از بالای تیم اشلوت حریفان را غافلگیر کرد و او با استفاده از ترکیب‌های مختلف در طول بازی‌ها، حتی تیم‌های برتر لیگ را گیج می‌کرد. بازیکنان کلیدی شروع به نشان دادن خود کردند، زیرا اشلوت به خوبی از آنها بازی می‌گرفت.

اشلوت تمرینی جدید اضافه کرد که بر روی پاس‌های دقیق و تحرک مداوم تمرکز داشت. فردریک میدتشو، هافبک تیم که در کنار کوپماینرس با میدان می‌رفت، در مورد سرمربی خود گفت:

او ما را وادار می‌کرد همیشه در جای درست قرار بگیریم تا گزینه‌های بیشتری برای پاس داشته باشیم و همین به ما نشان داد که اشلوت قرار است مربی بزرگی شود.

در ۲۷ اکتبر، پیروزی قاطع ۴-۰ آلکمار مقابل آیندهوون نشان داد که این تیم در راه قهرمانی، تهدیدی جدی برای آژاکس است. این پیروزی در دوره اوج آنها رقم خورد که طی آن تیم تحت هدایت اشلوت در هشت بازی در تمامی رقابت‌ها، ۲۶ گل به ثمر رساند. بوادو به‌تنهایی هشت گل از این تعداد را به ثمر رسانده بود.

با این حال، این تیم تنها به بازی هجومی متکی نبود؛ سخت‌کوشی و جنگندگی زیاد نیز از ویژگی‌های بارز آنها بود. پانتلیس هاتزیدیاکوس در جریان همان پیروزی، در اثر برخورد شدید آرنج بازیکن حریف، دو دندان جلویی خود را از دست داد. در خط میانی، فردریک میدتشو که به‌عنوان هافبکی سرسخت و پرتلاش شناخته می‌شد، روحیه جنگندگی را به تیم تزریق می‌کرد و در تمرینات، الگویی برای دیگران بود.

او می‌گوید:

سعی داشتم به همه نشان دهم که تمرینات باید با همان جدیتی انجام شود که در مسابقات بازی می‌کنیم. با ایجاد این سطح از تمرکز در طول هفته، توانستیم همان فشار و شدت را در مسابقات نیز حفظ کنیم.

این رهبری برای تیمی جوان ضروری بود. اشلوت در ترکیب خود از شش بازیکن زیر ۲۵ سال استفاده می‌کرد، بازیکنانی که بیشتر آن‌ها با هم رشد کرده بودند و ارتباط نزدیکی با هم داشتند.

کوپماینرس در ۲۱ سالگی به حدی پیشرفت کرده بود که بازوبند کاپیتانی را به بازو می‌بست. کالوین استنگس و بوادو مانند دو کودک بازیگوش در زمین بودند که درک بالایی از یکدیگر داشتند. اوون ویندال نیز با شوخ‌طبعی‌های خود، جو تیم را شاد نگه می‌داشت. در یکی از این اتفاقات، یکی از بازیکنان در رختکن لیز خورد و به زمین افتاد. ویندال تا دیروقت در باشگاه ماند و قسمت را با نوار محصور کرد و روز بعد، آن را به‌عنوان یک «صحنه جرم جعلی» علامت‌گذاری کرد که کسی اجازه ورود به آن را نداشت.

آلکمار یک هسته‌ قوی از بازیکنان آکادمی خود داشت که ۶۵ درصد ترکیب تیم را تشکیل می‌دادند. این موضوع باعث می‌شد تا بازیکنان چه در زمین و چه در خارج از آن پیوندی عمیق با یکدیگر داشته باشند. آن‌ها از یکدیگر حمایت می‌کردند، نظرات صادقانه می‌دادند و در کنار جاه‌طلبی‌شان، لحظاتی مفرح و همراه با آرامش نیز تجربه می‌کردند.

در ماه دسامبر، این تیم فرصت داشت که با آژاکس هم‌امتیاز شود. این بازی اهمیت ویژه‌ای داشت، زیرا چند ماه قبل سقف ورزشگاه تیم فروریخته بود و آن‌ها مجبور شده بودند بازی‌های خانگی خود را در شهری دیگر برگزار کنند. با این وجود، در اولین بازی خود پس از بازگشت به ورزشگاه خانگی خود، با گل دیرهنگام بوادو، پیروزی شیرینی کسب کردند.

اشلوت به‌ برنامه‌ریزی تاکتیکی دقیقش شهرت داشت. او تمرکز اصلی خود را روی نقاط قوت تیم خودش گذاشته بود، درحالی‌که نقاط ضعف حریفان را هم تحلیل می‌کرد. او تأکید داشت که تیم باید سبک بازی خودش را اجرا کند و روی بازی تسلط داشته باشد، نه اینکه تنها واکنشی به بازی حریف نشان دهد.

با وجود برخی شکست‌ها، آلمکار به تیمی تبدیل شد که همه می‌خواستند آن را شکست دهند. در ماه مارس، آن‌ها مقابل آژاکسی قرار گرفتند که در رقابت‌های اروپایی و داخلی افت کرده بود. اشلوت تاکتیکی طراحی کرد تا از فضای پشت خط دفاعی آژاکس که بالا بازی می‌کرد، استفاده کند. تیم او به خوبی این برنامه را اجرا کرد و با دو گل از بوادو و اسامه ادریسی، پیروزی ۲-۰ مهمی در آمستردام به دست آورد.

میدتشو می‌گوید:

مربی به ما گفته بود که آنها با بازی‌سازی از عقب زمین ریسک می‌کنند و در تمام زمین با فشار بالا و یارگیری نفر به نفر بازی خواهند کرد. هر دو گل ما از روی پیدا کردن فضاهای خالی پشت مدافعان به ثمر رسید که دقیقاً مطابق برنامه مربی بود. این لحظه‌ای بود که فهمیدیم به اندازه کافی برای قهرمانی در لیگ خوب هستیم.

با این پیروزی، اشلوت موفق شده بود که هر سه تیم بزرگ هلند را در خانه‌ حریف شکست دهد و به‌عنوان یکی از مربیان جوان و خوش‌فکر اروپا شهرت پیدا کرده بود. با فرم درخشان تیم، هواداران نیز خودباوری پیدا کردند. برایان ویکر می‌گوید: «احساس می‌کردیم که این زمان ما است.»

اما پس از آن لحظه سرنوشت‌ساز رخ داد. یک هفته پس از پیروزی مقابل آژاکس و در حالی که تعداد مبتلایان به کووید 19 در هلند در حال افزایش بود، این تیم از دن هاخ میزبانی می‌کرد. بوادو می‌گوید:

در روزنامه‌ها نوشته بود که ممکن است مسابقات فوتبال لغو شود، اما مربی به ما گفت که این کار هزینه زیادی دارد و بعید است که اتفاق بیفتد. بعد از آن به ما گفتند که در پایان بازی با حریف دست ندهیم و پس از آن همه‌چیز خیلی سریع پیش رفت. یک ویروس ترسناک بود اما همچنین می‌دانستیم که احتمالاً داریم فرصتی خاص را از دست می‌دهیم.

وقتی شش هفته بعد تصمیم نهایی اعلام شد، نارضایتی‌هایی به ویژه در مورد تخصیص جایگاه‌های اروپایی وجود داشت. آلکمار نه تنها از شانس قهرمانی محروم شد، بلکه از ورود مستقیم به لیگ قهرمانان نیز باز ماند. این جایگاه به آژاکس رسید که به دلیل تفاضل گل در صدر قرار داشت.

در آمستردام، جو چندان منفی نبود، اگرچه برخی از بازیکنان از این که تصور می‌شد آلکمار تیمی شایسته‌تر از آژاکس بوده ناراحت بودند.  حکیم زیاش در مصاحبه با نشریه AD هلند گفت: «پس تفاضل گل دیگر مهم نیست؟» 

با این حال، برای آلکمار، هیچ چیزی باور آنها را از بین نخواهد برد که اگر فصل تنها چند هفته بیشتر طول می‌کشید، قهرمانی از آن آنها بود.میدتشو می‌گوید:

ما هر روز بهتر می‌شدیم و همه تیم‌های بزرگ را شکست داده بودیم. به همین دلیل احساس می‌کردیم که به اتفاقی خاص نزدیک هستیم.

پس از پایان فصل، آلکمار با تلخی‌های بیشتری روبرو شد. آنها نه تنها شانس خود را برای قهرمانی از دست دادند، بلکه در فصل بعد، توسط دینامو کیف از مرحله سوم مقدماتی لیگ قهرمانان حذف شدند. بوادو، که در فصل 20-2019 با زدن ۲۰ گل در ۳۷ بازی عملکرد درخشانی داشت، اذعان کرد که «بعد از کووید، تیم دیگر مثل گذشته نبود.»

آلکمار خیلی زود از هم پاشید. ادریسی در تابستان ۲۰۲۰ با مبلغ ۱۲ میلیون یورو به سویا فروخته شد، بوادو با ۲۱ میلیون یورو به موناکو پیوست و کوپماینرس نیز با ۱۲ میلیون یورو به آتالانتا فروخته شد. ویندال نیز یک سال بعد در ازای ۱۰ میلیون یورو به آژاکس رفت و میدتشو به گالاتاسارای پیوست.

با این حال، سخت‌ترین ضربه در دسامبر ۲۰۲۰ به هواداران وارد شد، چرا که اشلوت، که با میانگین ۲.۱۱ امتیاز در هر مسابقه بهترین رکورد تاریخ باشگاه را داشت، به خاطر گفتگوهای مخفیانه با فاینورد اخراج و یانسن جایگزین او شد. دو سال بعد، اشلوت با فاینورد عنوان قهرمانی هلند را کسب کرد.

دیدن موفقیت اشلوت در لیورپول دیگر کسی را متعجب نمی‌کند اما دردناک‌ترین بخش ماجرا اینجاست که هواداران آلکمار همچنان به دلیل از دست دادن قهرمانی که می‌توانست یادگار آن تیم فوق‌العاده باشد، رنج می‌برند.

برایان می‌گوید:

هیچ‌وقت نمی‌دانیم اگر فصل به این شکل تمام نمی‌شد چه اتفاقی می‌افتاد، اما فکر کردن به اینکه با چنین تیم و نسل فوق‌العاده‌ای که داشتیم، چه چیزی می‌توانست در پایان فصل رقم بخورد، هر روز ما را آزار می‌دهد.

یادداشت گرگ اوانز از وب‌سایت اتلتیک با اندکی دخل و تصرف