شعری از بنده

به نام خدا

.

قالب:غزل

.

آه از این دور بودن ها که ما را می‌کشد

لعن بر دنیا که نزدِ ما وفا را می‌کشد

.

این هوس بازی که جایز گشته اکنون هر کجا

عشق را پس می‌زند ، ناگَه حیا را می‌کشد

.

غرق ثروت ها شدن ، در این جهان مولع شدن

سادگی ها ، نیک بودن وین صفا را می‌کشد

.

درد و غم های جهان را من بدیدم آن زمان 

وان زمان بی اعتنایی یک گدا را می‌کشد

.

آه ای بادی که بر ما عاشقان بودی بشیر

ظلم ها امروزه هر بادِ صبا را می‌کشد

.

یار من دوری گزین آیا نمی‌دانی کنون

این جهان طوری شده آدم حوا را می‌کشد

.

لیک در دل همچنان بر آن زمان دارم امید

وان زمان دستِ صداقت این ریا را می‌کشد

.

عدل و نیکی آن زمان دنیایِ ما پر می‌کند

مهربانی هایِ ما دیْوِ جفا را می‌کشد