برای یادداشت بعدی طرفداری دنبال سوژه میگشتم که به سریال پایتخت رسیدم. برای کامل کردنش به نقل قولی از هما احتیاج داشتم؛ فقط یه جملهی بهیادماندنی، یه دیالوگ قوی یا احساسی که نشون بده هما چطور کاراکتریه و چه نقشی تو داستان داره. اما هیچ چیزی پیدا نکردم. نه نقلقولی، نه تحلیلی؛ هیچی. این «هیچی» بیشتر از چیزی که فکر میکردم آزارم داد. مسئله این نیست که کارم سخت شد و حالا نمیدونم این جمله رو باید از کجا پیدا کنم، مسئله نبودِ صدای شخصیت زنه. این سکوت، یادم انداخت چقدر کاراکترهای زن فیلم و سریالهای ایرانی در حاشیهن؛ حتی تو سریالی که همه میبینن و دربارهش حرف میزنن.
این اتفاق کوچیک من رو به نتیجهگیری بزرگتری رسوند. اینترنت فارسی پُر شده از محتوای ترجمهشده؛ نقلقول از فیلمهای هالیوودی و تحلیل سریالهای خارجی. محتوای اورجینال، کم و پراکندهست. حتی وقتی محتوای بومی تولید میشه، درست بهش پرداخته نمیشه. اگه یه سریال خارجی تولید بشه، (اینجا تاکیدم روی محتوی انگلیسیه)، رسانهها براش محتوی تولید میکنن: 10 دیالوگ به یاد ماندنی سریال فلان، 10 نقل قول از فلا کاراکتر که زندگیتان را عوض میکند، 10 سکانس از فلان سریال که از خنده رودهبر میشوید.
با این حال و با وجود گذشت 7 فصل از سریال پایتخت، سریالی که از صدا و سیما پخش میشه، هنوز محتویی در نت فارسی برای این سریال پیدا نمیشه. اگر کلیپی برای هما وجود داشت باشه، تمرکز روی بازیگر این کاراکتر، ریما رامینفر و زندگی شخصیشه. یه واقعیت تلخ: با وجود اینکه هما جزء جداییناپذیر سریال بوده و با وجود اینکه در یکی از فصلها در نقش سیاسی هم حضور پیدا کرد (قدم بسیار مثبتی که باز هم پرداخت درستی نداشت و بیشتر برای نقد زنان شاغل بود تا تشویقشون)، هنوز جملهای از هما در فضای نت فارسی پیدا نمیشه.
حالا باید از خودمون بپرسیم: ما به عنوان بیننده هما (یه کاراکتر زن) رو نادیده میگیریم؟ یا اینترنت فارسی، درست مثل اینستاگرام و یوتیوب، پر از محتوی توهینآمیز و جنسیتزده و در یک کلام زرد شده؟