گری کاسپارف به دنیا آمد تا شطرنج بازی کند. در ابتدا اصلا کاسپارف نبود و واینستاین نام خانوادگی او بود. پدر یهودی-روسی او درگذشت. سرطان خون او را شکست داد. مادر ارمنی اش با نام خانوادگی کاسپاریان علت کاسپارف بود. علت این نام خانوادگی بود. گری، کاسپاریان را برداشت و روسی اش کرد و پس از اسم خود گذاشت از گریک کیمویچ واینستاین به گری کاسپارف تبدیل شد. همان کاسپارفی که ۱۵ سال پیاپی و از ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۰ قهرمان جهان شد. همان گری ای که همه دوستش داریم. همانی که همه او را بهترین میدانند.
مگر میتوان مسابقات تاریخی سال ۱۹۸۴ او با آناتولی کارپف را فراموش کرد؟ کارپفی که با قاطعیت ۴ بازی اول را پیروز شد اما سپس سبک بازی کاسپارف عوض شد و کارپف خسته و خسته تر شد ۱۱ کیلو وزن از دست داد. بیمارستانی شد. اما کاسپارف که حدود ۱۰ سالی جوانتر بود، سرحال به مسابقات ادامه میداد و برایش مهم نبود تا کی مخیواهد طول بکشد. ۴۸ بازی طول کشید. ۳۰۰ ساعت شطرنج بازی شد و مهره ها تکان خوردند اما هیچکدام ۶ بازی پیاپی پیروز نشدند. فیده مسابقات را تعطیل کرد و علت را حفظ سلامتی بازیکنان اعلام کرد. کارشناسان میگفتند: کاسپارف سرحال است. این تصمیم فیده بیشتر به نفع کارپف بوده است. هر چه که بود، او در ۱۹۸۵، کارپف را در دور بعدی مسابقات برد و جوان ترین قهرمان جهان با ۲۲ سال سن شد. و تا ۱۵ سال از عنوان قهرمانی خود دفاع کرد اما نتوانست به رکورد ۲۷ سال قهرمانی امانوئل لاسکر برسد که دور از انتظار هم بود.
گری بازیکن کاملی بود و بعید بود نقصی از او پیدا کنید. در شروع بازی، اواسط بازی و آخر بازی ها، عالی بود. او فقط تهاجمی نبود بلکه خیلی خوب هم دفاع میکرد و فقط خیلی خوب هم دفاع نمیکرد بلکه مهاجم و قربانی دهنده نیز بود. او الگوی بسیاری شد. چه در اخلاق و چه در بازی.