رذیلت اخلاقی دشنام گویی ، فحاشی و بی ادبی سالهاست که ورزشگاههای ما را زشت و بد منظره کرده است. البته که این بزه اخلاقی متاسفانه منحصر به ورزشگاهها هم نمی شود.در خانه ، در مدرسه، در کوچه و خیابان ، در سیاست ، حتی در سینما و تئاتر هم که ذاتا" وظیفه اصلاح و تربیت جامعه را بعهده دارند نیز گاهگاهی مشاهده شده و میشوند.
اما سقوط اخلاقی یک جامعه وقتی رخ می دهد که یک جمعیتی هزار نفره یا خیلی بیشتر ، همه با هم و یکصدا در ورزشگاهی فحاشی و بکار بردن الفاظ رکیک را دستمایه ابراز احساسات خود کنند و شخص یا مجموعه ای را هدف قرار دهند.
اینکه ورزشکاری حرفه ای به درست یا غلط باشگاه خود را عوض کند فی نفسه جرم نیست ، حتی تخلف هم نیست.اگر هواداران تحمل چنین اتفاق و تصمیمی را نداشته باشند، باید به ظرفیت فرهنگی خود نظر کنند و به اصلاحش بپردازند. اگر فوتبال در جهان حرفه ای شده، اگر از امکانات و تجهیزات حرفه ای در ورزش استفاده میشود، اگر مدیر و مربی حرفه ای هستند، چرا تماشاگران حرفه ای نشده اند و حرفه ای رفتار نمی کنند؟
نگارنده در یادداشتی در تیرماه 1402 در خصوص علیرضا بیرانوند پیش بینی کرده بودم که او در ادامه مسیر ورزشی اش با ناملایماتی مواجه خواهد شد و قطعا" تاب نخواهد آورد .
فارغ از زندگی سخت کودکی اش ، صرفنظر از تلاشها و افتخاراتی که در عرصه ملی و باشگاهی بدست آورده است ، حالا اما بعد از انبوه فحاشی ها در بازی های ملی و باشگاهی در ورزشگاههای شهرهای مختلف ، به خودش و نوامیس و خصوصا" مادرش ، حق را به او می دهم . با او همدردی میکنم و شخصا " بجای آنهمه جوان و پیر ، زن و مرد ، تحصیلکرده یا کم سواد ، عذرخواهی میکنم.
معذرت میخواهم که بعنوان یک انسان ، یک هموطن ، یک هوادار آماتور فوتبال ، ظرفیت فرهنگی و عقلی کافی برای درک تعویض باشگاه یک فوتبالیست حرفه ای را (که هر چند خودش هر از گاهی با سخنان ناپخته اش ،هیزم به آتش این نفرت و تعصب کور می ریزد) نداشته ام و سکوت کردم در برابر تماشاگرانی که ناراحتی خود از یک حرکت مرسوم در ورزش را با هتاکی و فحاشی به محترم ترین ، مقدس ترین و پاک ترین واژه مردم جهان یعنی "مادر" بروز می دهند.
شرم بر ما !!!
مرتضی چمن پرداز
1404/01/25