چند بیت شعر از فردوسی بزرگ

چنين گفت شيرين كه اي مهتران

جهان گشته و كــار ديـــــده سران

سه چيز باشد زنان را بهي

كــه باشند زيباي گاه مهي

دگـر آنكــــه فـــرّخ پســـر زايــد او

زشـــوي خجســـــته بيفــزايد او

سه ديگر كه بالا و رويش بود

بــه پوشيدگي نيز مُوَيش بود

بدانگــه من جفـــت خسرو بُدَم

به پوشيدگي در جهان نو بُدَم

بگفـت اين بگشــــاد چادر ز روي

همه روي ماه و همه پشت موي

مـــرا از هنر مــــوي بُد در نهان

كه او را نديدي كس اندر جهان

نمودم همه پشت اين جادويي

نــــه از تنبل و مكر و ز بدخويي

نه كس سوي من پيش از اين ديده بود

نه از مهتـــران نيــــــز شنيده بود

سخن تهمينه همسر رستم:

به گيتي ز خوبان مرا جفت نيست

چون مــن زير چرخ كبود اندكيست

كــــس از پرده بيرون نديدي مرا

نه هرگز كسي آواز شنيدي مرا

                  حکیم ابوالقاسم فردوسی