این چند روز تو اخبار مختلف افراد متعددی اومدن از رزومه ی درویش گفتن و ازش حمایت کردن و گفتن مدیر موفقی بوده و از اینکه طرفدارای پرسپولیس خواستار اخراجش هستن تعجب می کنن.
فارغ از اینکه دلیل اصلی موفقیت پرسپولیس ساختار و ذهنیتی بود که از زمان برانکو ایجاد شد و دیدیم که مدیران مختلف قبل از درویش هم به لطف موفقیت های پرسپولیس جزو مدیرای کارنامه دار به حساب اومدن (حالا کار نداریم که تو دوران مدیریت درویش، 2 دوره ی اخیر لیگ رو به علت نتایج بد رقبا به دست آوردیم وگرنه تا هفته های آخر قهرمانی از دسترس ما خارج بود)، اما فقط یک دلیل برای اخراج درویش کافیه. اونم خیانتی که تو قضیه ی جدایی بیرانوند انجام داد.
بیرانوند بهترین دروازه بان ایران بود و با پرسپولیس قرارداد داشت. داستان هایی که تو قضیه ی جدایی بیرانوند اتفاق افتاد، در نهایت مشخص کرد که اول تو قرارداد بیرانوند هیچ بند فسخی وجود نداشت. اما بعداً باتوافق طرفین یک بند فسخ به قرارداد اضافه شد. در واقع تو قراردادی که کاملاً به نفع باشگاه بوده و نیاز به هیچ تغییری نداشت، با علم و اطلاع کامل، بندی رو اضافه کردن که می دونستن بیرانوند میتونه ازش استفاده کنه. مدیری که میدونه بیرانوند جزو ستون های اصلی تیمه و هیچجوره نباید بهش اجازه ی رفتن بده، خیلی راحت میاد یه بند فسخ تو قراردادش میذاره!!!
این یعنی خیانت به تیم. جای افراد خیانتکار تو این تیم نیست.