تصور کنید پس‌کوچه‌های محله‌ی شهرآرای تهران، جایی که بچه‌ها با توپ‌های پلاستیکی فوتبال بازی می‌کنند و رویای ستاره‌ شدن در سر دارند. در میان این بچه‌ها، پسری به نام عادل بود که نه‌تنها رویای فوتبالیست‌ شدن را در سر می‌پروراند، بلکه می‌خواست صدای فوتبال باشد. صدایی که نه‌تنها بازی‌ها را روایت کند، بلکه قلب میلیون‌ها ایرانی را به تپش بیندازد.

 

عادل فردوسی‌پور، نامی که امروز برای هر ایرانی آشناست، نه‌تنها یک گزارشگر فوتبال، بلکه یک اسطوره‌ی رسانه‌ای است. مردی که از دل محله‌های تهران برخاست و با صدای گرم و تسلط بی‌نظیرش، فوتبال را به خانه‌های ما آورد. او نه‌تنها بازی‌ها را گزارش می‌کرد، بلکه احساسات، هیجانات و گاهی حتی خشم هواداران را به تصویر می‌کشید.