لویی فانخال هلندی جادوگر اهل تاکتیکهای حیرتآور برابر حریف کاملا ویژهاش رونالد کومان، یک هلندی دیگر شکست خورد. این که سوتهامپتون نوار 11 دیدار بیشکست منچستر یونایتد را پاره کرد و با دو امتیاز بیشتر از آنها در رده سوم جدول جای گرفت بازگو کننده آن چه در میدان گذشته بود بشمار نمیرفت. وقتی بازی تمام شد آمار ارائه شده نکته باورنکردنی را نشان میدادند: این که ضربات بازیکنان منچستر یونایتد برای نخستین بار پس از 2009 حتی برای یک بار هم درون چهارچوب دروازه حریف قرار نگرفته بودند، حتی برای یک بار!
کیفیت سقوط یونایتد چنان بود که همه ادعاهای فانخال طی هفتههای اخیر در این باب که منچستر یونایتد یکی از مدعیان قهرمانی خواهد شد را به هیچ میگرفت. او در دیداری که همه ستارههایش - رابین فانپرسی، وین رونی، آنخل دیماریا و خوان ماتا - بازی کرده بودند و برخی از مصدومها هم به میدان بازگشته بودند برابر تیمی که بازیکن سرشناس و گران قیمتی نداشت سقوط کرده بود. تمهیدات او جملگی با شکست روبرو شده بودند. مثل بازی دیلی بلیند بازگشته از دوران مصدومیتش جای جانی ایونز در دفاع میانی... مثل قرار دادن وین رونی کنار مایکل کریک برابر سه مدافع که رونی را برابر مورگان اشنیدرلن و ویکتور وانایاما مجبور کرد در زمین خودی بازی کند تا در زمین سوتهامپتون... مثل استفاده از آنخل دیماریا در سیستم 2-5-3 کنار رابین فانپرسی در خط حمله ( در حالی که قدرت دیماریا در کورسهایش به عمق میدان حریف نهفته و همیشه به فضای پیش رویش نیاز داشته)... مثل تعویض دیماریا با فلینی که نشان میداد فانخال در چه بنبستی گرفتار آمده... مثل قرار ندادن فالکائو و یانوزای روی نیمکت ذخیرهها و نشاندن سه مدافع میانی را همان نیمکت...
فانخال در پایان بازی ادعا کرد: «... سوتهامپتون خوشاقبال بود» ولی جدول - که هرگز دروغ نمیگوید - نشان میداد مردان کومان بهترین دفاع لیگ هستند و تا این جا 15 گل دریافت کردهاند، یعنی 4 گل کمتر از چلسی و 5 گل کمتر از منچستر سیتی. آنها پیش از این دیدار هم برابر حریفان بزرگشان نمایش خوبی ارائه داده و ماه پیش 2-1 یعنی با اختلاف یک گل در خانه مقابل یونایتد تسلیم شده بودند. سوتهامپتون پس از چهار شکست پیاپی در لیگ طی شش هفته و همینطور سقوط برابر شفیلد یونایتد در جام اتحادیه خود را باز یافته و طی پنج بازی آخرش به چهار پیروزی و یک تساوی دست یافته بود. چنان که کومان گفت: «... از این که پیروز شدیم حیرت نکردم. میدانستیم تیم قوی داریم. ما یک امتیاز از چلسی گرفته بودیم و سه امتیاز از آرسنال. این امر برتافته از اعتقاد به بازیکنان تان برمیخیزد. وقتی باشگاه بزرگی نیستید باید به بازیکنانتان اعتقاد داشته باشید. نباید از نام حریف و نام استادیومش هراسی به دل راه دهید و ما چنین تیمی بودیم. ما طی 21 بازی 11 کلین شیت کسب کردهایم»... در دیداری که که گراتزیانو پله یگانه مهاجم سوتهامپتون بشمار میرفت، در خط دفاعی ناتانیل کلاین، توبی آلدرویرلد که فلوریان گاردوس جایش را گرفت، خوزه فونته و رایان برتراند همه خوب بازی کردند. یگانه حمله قابل اشاره یونایتد در نیمه اول به آن ضربه رابین فانپرسی تعلق داشت، به همان بازیکنی که ماه پیش با فقط نواختن دو ضربه درون قاب دروازه سوتهامپتون آن را گشوده بود. سیستم 1-3-2-4 سوتهامپتون بدل به 1-5-4 میشد و مردان کومان به عقب بازگشته و یکپارچه دفاع میکردند. پس از آن که پله در دقیقه 69 تیر دروازه یونایتد را لرزاند نوبت دوسان تادیچ رسید تا جای الیرئو الیا را گرفته و پس از فقط 6 دقیقه ورود به میدان داوید دخیا را پشت سر گذاشته و تنها گل بازی را بزند. خوان ماتا دو بار فرصت زدن گل تساوی بخش را داشت، ولی مدافعان سوتهامپتون شکستناپذیر نشان میدادند.
وقتی بازی تمام شد دیگر کسی شعار سوتهامپتونیها در آغاز فصل «... بازیکنان ما کجا رفتند؟» را به یاد نمیآورد. آنها با کسب سه امتیاز برابر منچستر یونایتد در رتبه سوم جدول قرار گرفته و رویای دوردست حضور در لیگ قهرمانان را ادامه داده بودند. آنها پس از 27 سال، پس از 16 ژانویه 1988 در اولد ترافورد پیروز شده بودند. در حالی که طرفداران یونایتد این دوران فروریختن رکوردهای شکست ناپذیریشان در خانه را میشمردند: سقوط برابر نیوکاسل پس از 1972، برابر وست بروم پس از 1978 و مقابل اورتون پس از 1992... و کنار آمدن سخت با این حقیقت که دیگر هیچ تیمی از رویارویی با منچستر یونایتد نمیترسد. در حالی که کنار آمدن با جمله تکرار شونده فانخال «... ما به زمان نیاز داریم» دشوار شده. فانخال همان زمانی پا به اولدترافورد گذاشت که هموطنش کومان راهی سوتهامپتون شد. فانخال پس از 274 میلیون خرید در این برهه فصل دقیقا همان قدر امتیاز جمع کرده که پارسال در همین زمان دیوید مویس بیادعا و بدون ریخت و پاش جمع کرده بود: 37 امتیاز.
