در میان تمام گلهایی که کریستیانو رونالدو طی سالهای پرافتخار خود به ثمر رساند، برخی نهفقط بهخاطر اهمیتشان، بلکه بهدلیل زیبایی خالص و تأثیرگذاری لحظه، تا ابد در ذهنها ماندگار شدند. یکی از این گلها، بدون تردید گلی است که فوقستارهی پرتغالی در دوران دوم حضورش در منچستریونایتد و در جدال پرتنش برابر تاتنهامِ هری کین به ثمر رساند.
در فصلی که بازگشت رونالدو به اولدترافورد موجی از شور و امید را در دل هواداران برافروخت، او بار دیگر نشان داد که هنوز میتواند سرنوشت بازیها را تنها با یک لمس، یک شوت، یا یک جهش، تغییر دهد. گل تماشاییاش به تاتنهام، که بسیاری آن را زیباترین گل او در این دوره میدانند، از همان لحظاتی بود که در قاب تاریخ فوتبال ماندگار شد؛ ضربهای برقآسا، با دقت و قدرتی ترکیبشده، که نفسها را در سکوها حبس کرد و دستان را به نشانهی تحسین به هوا برد.
در آن فصل، رونالدو با ۲۰ گل، همچنان نشان داد که در هر سن و شرایطی، مفهوم «فوقستاره» در فوتبال را نمایندگی میکند؛ اما گل او به تاتنهام، چیز دیگری بود: تعریف زیبایی، قدرت و جاودانگی در یک صحنهی بیتکرار.