تو دل طبیعت وقتی باد صبحگاهی لای برگها میرقصه و نور طلایی خورشید آروم آروم از لای شاخهها گذر میکنه صدای پرندهها مثل یه قطعه موسیقی ناب پخش میشه انگار هر پرنده یه ساز داره و با صدای خودش زندگی رو جشن میگیره.
پرندهها یادمون میدن که حتی کوچیکترین دل خوشیهای دنیا یه دونه روی زمین یا یه تیکه آسمون آبی میتونه دلیلی برای شادی باشه بال زدنشون یعنی رهایی آوازشون یعنی امید. وقتی بهشون نگاه میکنی یادت میافته زندگی یعنی همین لحظههای ساده و بیادعا
طبیعت با پرندههاش به آدم نفس تازه میده دوتا چشم، کمی سکوت و یه دل آماده برای تماشا همین کافیه برای پیدا کردن زیبایی توی هر روز ساده.