به نام خدا
.
قالب:قطعه
.
چو سیبی از درخت خلق خالق ما فتادیم
روان گشتیم در شیب زمانه پس شتابان
.
که ناگه بر زمینِ پست این دنیا رسیدیم
که نورش میدهد هر دم قمر یا شمسِ تابان
.
زمانی را گله کردیم کین جا ، جای ما نیست
ولی با دامِ عادت آدمی شد همچو خوابان
.
بزرگانی ز ما غرقند در دریای دنیا
که بعد از نیست گشتن گو نباشند این حبابان
.
ولی یک عده هم بر جاه خود از نو روانند
خوشا بر بعد مرگ این جماعت ، ریشه یابان !