مرگ ناگهانی دیوگو ژوتا، دنیای فوتبال و علاقهمندان به ورزش رو در شوک عظیمی فرو برد. باشگاههای بزرگ فوتبال اروپا هم طبق معمول، با پیامهای رسمی تسلیت سعی کردن با خانواده ژوتا و جامعه فوتبال همدردی کنن. اما چیزی که در این بین خیلی به چشم میاد، نبود حتی یک اشاره ساده به نام خدا در این پیامهاست—حتی با اینکه دیوگو ژوتا یک مسیحی معتقد بود. آیا آوردن نام خدا در کنار یاد یک بازیکن معتقد، تا این حد نگرانکننده است؟ آیا گفتن "خدا رحمتش کند" تبدیل به جرم فرهنگی شده؟ این دوروئی و استانداردهای دوگانه تا کی قراره ادامه داشته باشه؟ در حال حاضر در جامعه سکولار اروپا، همه چیز مجازه جز آوردن نام خدا. میتونی بازوبند LGBTQ ببندی، از هر گرایش سیاسی یا جنسی حمایت کنی، و نمادهای هر جنبش افراطی چپ رو در ورزشگاهها به نمایش بذاری. اما وای به وقتی که در یک تسلیتنامه ساده اسم خدا رو بیاری—در یک لحظه، برچسبهای هوموفوب، مهاجرستیز، زنستیز و افراطی بهت میچسبه و تا آخر عمر به حاشیه رونده میشی. چطور شد که ایمان، اینقدر ترسناک شد؟ چطور شد که دعا، جاشو به شعار داد؟ چطور شد که خدا، در سرزمینهایی که کلیسا سنگ بنای تمدنشون بود، تبدیل به یک موضوع ممنوعه شد؟ این دیگه سکولاریسم نیست؛ این حذف سیستماتیک خدا از زندگی عمومیه. و باید گفت: سکولاریسمی که ایمان رو سانسور میکنه، بیطرف نیست؛ دشمن خداست.
خدا رحمتت کنه دیوگوی عزیز. ? ?️