در تاریکی غیاب امام مهدی (عج)، دلها همچون قایقهای کوچک در دریاهای طوفانی سرگرداناند. بینهایت تمنّا و آرزو در دلها میجوشد اما چهرهی واقعی زندگی، گاه به گونهای است که انسان را در دالانهای بلا و ظلم گرفتار میکند. در این عالم پر از وهم و توهم، انسان خود را در میان دو راهی عقل و احساس میبیند و مدام در جستجوی راهی برای رهایی از مشکلات خویش است.
افسردگی و غم سنگینی، زندگی را بیمعنا میکند، اما امید به ظهور مهدی موعود (عج) همچون نوری در دل تاریکی میدرخشد. این امید، دلتنگیهای بیپایان را به شوقی تکرارناپذیر تبدیل میکند و انسان را بر آن میدارد که برای تحقق آنچه به آن ایمان دارد، تلاش کند.
با امید به رهبری امام مهدی (عج)، قدرتی به انسان داده میشود تا بر مشکلات غلبه کند. انتظار به معنای انتظار بیهوده نیست، بلکه انتظار، حرکتی است به سوی آیندهای روشن و سرشار از عدل و رحمت.