فوتبال، ورزشی پرهیجان و پرتماشاگر است، اما برای بازیکنان حرفهای، همیشه هم درخشش و شادی نیست. برخی از ستارهها بیشتر دوران حرفهای خود را نه در زمین مسابقه، بلکه در اتاقهای فیزیوتراپی و درمان سپری کردهاند. تصویر بالا، تیمی از بازیکنانی را نشان میدهد که بیشترین تعداد روزهای مصدومیت را در دوران حرفهای خود تجربه کردهاند؛ ترکیبی از استعداد ناب، اما بدنهایی آسیبپذیر!
دروازهبان:
تیم کرول (795 روز) – دروازهبان هلندی که سالها بین مصدومیتهای مزمن زانو و فرم خوب در نوسان بود.
خط دفاع:
-
هولگر بادشتوبر (1305 روز) – مدافع آلمانی بایرنمونیخ، شاید یکی از بدشانسترین استعدادهای نسل خود.
-
وینسنت کمپانی (1419 روز) – کاپیتان سابق منچسترسیتی و تیم ملی بلژیک، رهبر بیبدیل با بدنی شکننده.
-
توماس فرمایلن (1366 روز) – مدافع بلژیکی بارسلونا که مصدومیتها اجازه ندادند به پتانسیل واقعیاش برسد.
خط میانی:
-
مارکو رویس (1313 روز) – ستاره دورتموند و تیم ملی آلمان، با استعداد فوقالعاده، اما همواره غایب در تورنمنتهای بزرگ.
-
جک ویلشر (1470 روز) – بازیکن سابق آرسنال و تیم ملی انگلیس؛ نماد استعداد ناب و بدن آسیبپذیر.
-
تیاگو آلکانتارا (1560 روز) – بازیکن تکنیکی اسپانیا و بایرنمونیخ/لیورپول که مصدومیتها مانع تداوم درخشش او شدهاند.
-
ابو دیابی (1747 روز) – بیشترین روز مصدومیت در این لیست؛ هافبک فرانسوی آرسنال که دوران حرفهایاش تقریباً در سایه مصدومیت سپری شد.
خط حمله:
-
فرانک ریبری (1363 روز) – ستاره فرانسوی با تکنیک خارقالعاده، قربانی مصدومیتهای مداوم در بایرنمونیخ.
-
رونالدو نازاریو (1324 روز) – پدیده برزیلی که اگر زانوهایش یاری میدادند، شاید بهترین تاریخ میشد.
-
آرین روبن (1503 روز) – وینگر سرعتی هلندی، با حرکات پیشبینیپذیر اما غیرقابل مهار و سابقه طولانی مصدومیت.
چرا این لیست مهم است؟
این تصویر نهتنها درباره بدشانسی در ورزش حرفهای صحبت میکند، بلکه اهمیت پزشکی ورزشی، بازتوانی و آمادگی جسمانی را نیز به نمایش میگذارد. اگرچه برخی از این بازیکنان علیرغم این چالشها موفق شدند قلههای بزرگی را فتح کنند، اما بدون مصدومیت شاید به سطحی فراتر میرسیدند.
سؤال: اگر این تیم هیچ گاه مصدوم نمیشد، آیا بهترین تیم تاریخ میشد؟